Friday, May 6, 2011

MICHELANGELO

Και εκείνος φάνταζε ως εάν από αιώνες
Κρεμασμένος στην συμπαντιαία οροφή

της

Καπέλλα Σιξτίνα,

Να αφουγκράζεται την ισχύ των ουρανών
Μέσα από την σιωπή και τον βόμβο του

αίματός του·

Και ο κόσμος γύρω του είχε ήδη προβάλλει
Σαν Ωόν του Λόγου μέσα από μια τεράστια

φωλέα

του χρόνου

Σκορπίζοντας παντού ανθισμένες έννοιες
Και μαδριγάλια μιας φωτεινότερης εποχής

Η οποία καραδοκούσε ωστόσο ακόμα στα
Ιερά σκότη των καθεδρικών, την ανάληψη

της ζωής από το μέλλον

Σε μια μόνον στιγμή

ανασύσπασης

Των γεωγραφικών μυών της Ευρώπης, και
Στα σύνορα ανάμεσα βασιλεία των ουρανών

και Ιστορία·

Και οι άνθρωποι των κάστρων είχαν ήδη
Μετακινηθεί προς τις πόλεις αγωνιώντας

Να κατασκευάσουν μια αιώνια οροφή για
Την θνητότητα, κεκλεισμένης της νυκτός

που ωρίζετο πια μόνον

ως η απουσία του ηλίου

Και του κόσμου διανοιχθέντος στα έμβολα
Ενός τυπογραφικού πιεστηρίου, το οποίο

Κτυπομανούσε σε μιαν απέραντη υδρογειακή
Σελίδα τα βαρειά μεταλλικά στοιχεία του Κάιν·

Και εκείνος παρέμενε μέχρι αργά κάθε βράδυ
Ιερουργώντας το υψίχρωμο και βαθύγραμμο

υλικό μιας προσπελάσιμης αυτή τη φορά

από κάθε άνθρωπο

τακτικότερης αθανασίας,

Ενόσω οι δαίμονες οι άγγελοι κι οι ιερείς στην
Καπέλλα Σιξτίνα τον απέφευγαν φοβισμένα

Καθώς πήγαινε να κοιμηθεί με τις μπότες και
Τα ρούχα του, πανέτοιμος ανά πάσα στιγμή

Να πεταχτεί επάνω και να παραμείνει στους
Αιώνες των αιώνων όρθιος στην πρώτη θέση

Ενώπιον

της οιονεί αμετανόητης νύχτας

του κόσμου·