Sunday, March 2, 2014

ΤΑ ΦΩΤΕΙΝΑ ΧΡΟΝΙΚΑ, Β΄

 
Ό,τι περισσότερο δε, του έκανε εντύπωση σ'
Εκείνη την γυναίκα ήταν πως έφαινε ως εάν

Έσχε προβάλλει αίφνης από μια σπανιότερη
Καλλιέπεια και χυτή τέχνη του πραγματικού· 

Τα χαμηλά φώτα του Καφέ και οι απαλόηχες
Παλιρροιακές συζητήσεις των παρυπολοίπων

Αραιών θαμώνων όπως επίσης το εξαιρετικά 
Κομψό γούστο της εσωτερικής διακόσμησης,

Δεν έκαναν άλλο απ' το να αναδεικνύουν την
Μορφή της ως εν τω επικέντρω ζωγραφικού

Πίνακος της Ζωής· αυτή την φορά μηδεπώς
Εφαίνετο πάνω της η λευκή, ιατρική φόρμα

Αλλ' ένα υπέροχο λευκό πουκάμισο που όλως
Υπερέτονιζε τον δη ακαταμάχητο μαγνητισμό

Του πολύ περιποιημένου προσώπου της, ως
Επίσης, είναι αλήθεια, το εξαιρετικά σεμνό

Και σοβαρό του χαρακτήρα της· δεν του 'ταν
Όμως διόλου δύσκολο να καταλάβει πως τον 

Ήθελε πολύ, ούτ' ακόμα καθίστατο εύκολο ν'
Αποκρύβεται μια μικρή ταραχή των μιμικών

Μυών επί του προσώπου της,  κάθε φορά που
Κοιτάζονταν κατάματα· τον είλκυε σαφώς, τον

Είχε εντυπωσιάσει η 'Ιλγνα, όμως η καρδιά του
Ανέτρεχε συνεχώς στην νεαρή Αυρηλία· την δε 

επομένη μέρα

Θυμήθηκε πως ο κόσμος αυτός είναι τοσούτον
Πολύτιμος, επειδή ακριβώς είναι φθαρτός και

Μη επαναλήψιμος· ό,τι μπορεί να προσφέρει
Μια πραγματική αξία στον άνθρωπο δεν είναι

Μήτε οι πεποιθήσεις, μηδέ και τα επιτεύγματα
Αλλά το θάρρος της ελευθερίας, ότι η Πανγαία

Αυτή δεν είναι παρά μια ανοιχτή προς άπαντες
Φυλακή με μηδέποτε ορατό τον δεσμοφύλακα

Kαι πότε ακριβώς έλαβε την δική του έγκριση 
Κάθε τι που συνέβη, συνέβαινε και θα συμβεί

Στον κόσμο όπως επίσης και την έγκριση των
Άλλων τούτο ενέμενε πάντ' ανήκουστο ένα το

έλλειμμα της μεταφυσικής Δημοκρατίας

Και μια καταδρομή της Ποίησης στα κραταιά
Οχυρά του μη συνειδητού, ει δ' άλλως οιονεί η

πυρπόληση

των

Τειχών της Τροίας έως τα χρυσέα πελάγη της
Ηλιακής Θέρμης των Αιγιαλών Ερώτων ούτω

την υπνοβατή σήραγγα του Χρόνου

αφήνοντας κατοπίσω 

στην αρχαία άβυσσο των ονείρων,

Και του ήλθε στο νου αμέσως τότε η σκοτεινή 
Χώρα των Κιμμερίων όπως περιγράφεται απ'

τον Όμηρο·

Η βαρβαρότητα 'λλωστε δεν είναι προστάδιο 
Της ανθρωπότητας αλλά ο φυσικός όρος της

Ύπαρξής της και μονάχα ο έρωτας μπορεί να
Εξανθρωπίσει το τυφλό ανθρώπινο δίποδο κι

Είναι σίγουρ' αυτός ένας καλός λόγος για να
Φύγει κάποιος από τον Ουρανό ταξιδεύοντας 

Προς το Κέντρο της Γης, που έτερον δεν είναι
Παρ' η αγάπη του αρσενικού προς το θηλυκό

με όλα τ' άλλα απλά να έπονται,

Συνέχισε να αναλογίζεται εωσπού το βλέμμα 
Του κατέπεσε στην αρχαία Νύχτα της Πόλης 

με τους πυρσούς

Και την λάμψη της Ωγυγίας να περιστοιχίζουνε 
Την διαδρομή του· είχε παλέψει πολύ στην ζωή

του,

Δεν φοβότανε τίποτα και κανέναν και το ισχυρό
Του χαρακτήρα του κάποτε προκαλούσε κάποιο

Δέος σε όσους δεν είχαν αρκετή οικειότητα με
Αυτόν· ιδέα δεν είχε τι ζητούσε σε μιαν τέτοια

Εποχή κατολίσθησης του Χρόνου ανάμεσα σε
Πνευματικά ερείπια ανθρώπων και ποιητάδες

Της παρακμής· αν ένοιωθε ως ξένος στο κόσμο,
Τότε σε μια τέτοια εποχή δεν ημπορούσε παρά

Να νοιώθει διπλά ξένος,

Όμως το φύσει χαρωπό και αισιόδοξο της ψυχής
Του, τον έκαναν γρήγορα να ξεχνά την σωρηδόν

Περιττομορφία του περικοσμίου φαίνεσθαι και 
Να κυνηγάει μια πιο ακριβή έννοια της Μαγείας 

Στην αιθρία των συναρμολογημένων λέξεων της
Ποίησης· εν τέλει, διεπίστωσε, ό,τι έχει δικό του

Ο άνθρωπος δεν είναι παρά το θάρρος του, άνευ
Αυτού δεν είναι παρά μια ασύντακτη ορατότητα

Στο πανδαιμόνιο της Παγκόσμιας Βαβυλώνας η
Που εξ αρχαίων χρόνων και εξ αρχής συγχύσεως

Των γλωσσών δεν ήτανε παρά ίδια κάθε φορά:
Ένας προφητικός ειρμός της Αιωνίας Εδέμ και

Μια φωτεινή αστροστοίχιση όλων των ψυχών 
Σε μια μάχη χειραφέτησης κι αυθυπαρξίας εκ

πασών των Πυλών του Ενός· 

Η Δημοκρατία

Είναι το νέκταρ του εκλεκτοτέρου Είναι, και όχι
Μόνον ο κόσμος αλλά και ο παράδεισος άλλο τι

Δεν συνιστούν ει μη φάρσα και παρωδία χωρίς
Αυτήν, ανεφώνησε νοησιαρχικώς και του ήλθε 

τότε στο μυαλό αυτόματα

Και σε ευθέως παρορμητική παρειρμικότητα 
Ενός διαιωνίως παρίστασθαι στα Ηλιοστάσια

του Χρόνου,

η λαμπρή τέχνη στο εκκλησιαστικό όργανο

του παλαιού

Μεταμπαρόκ μάστερ Johann Ludwig Krebs 
Και το κατά πόσο μπορούσε να συγκριθεί σε 

ορισμένα έργα του και με αυτήν ακόμα την

τέχνη του Μπαχ·

Το γεγονός πως αυτός ο μεγάλος καλλιτέχνης,
Σκέφτηκε, αναγκάστηκε κάποτε να δουλέψει 

Για φαγητό και όχι για χρήματα για να θρέψει 
Τα επτά παιδιά του, αυτό δεν είναι παρ' ακόμη

Ένα casus belli με το Είδωλο της Μοίρας, όπως
'Αλλωστε κι άλλες χλωμόφωτες στις ανθρώπινες

σπηλιές

υπαυθαιρεσίες της Ιστορίας·

Ντρόεμ, εδιάβαζε αργά τη νύχτα το μέηλ της,
Είσαι σαν δυνατός ήλιος της παραλίας που οι 

ακτίνες του 

Μπορούν να κάψουν ευαίσθητες επιδερμίδες
Σαν την δική μου, του έγραφε, και γέλασε με

Την αστειευόμενη ασπίδα του φόβου της, και
Αφού έμεινε σκεφτικός επ' ολίγον ξεκίνησε να

γράφει ένα ποίημα·

Ο άνθρωπος, ο άνθρωπος, έγραφε στο τέλος 
Του ποιήματος, δεν είναι παρ' ο προθάλαμος 

του εαυτού του,

Ό,τι μέλλει τελικά να τονε παραλάβει από κεί
Μέσα για να τον μεταφέρει οπουδηπώς, έχει

νόημα 

Να το έχει επιλέξει ο ίδιος από τον κόσμο ή 
Απ' το μη- κόσμο και ουδείς άλλος γι'αυτόν,

Ότι μηδέ θεός μηδέ αφέντης δεν μπορούνε
Να στερήσουν το δικαίωμα στη ζώσα ψυχή

να μην υπολογίζεται 

ως άθυρμα 

του δικτύου των γεγονότων,

Και σε αυτόν τον πόλεμο νικητής δεν βγαίνει
Ει μη κείνος που τελικώς θα θεωρήσει αυτόν

Τον 

Παμφάγο, ζωώδη φόβο της αυτοσυντήρησης
Ως άλλη μία προκατάληψη σκοτεινών όντων

σκοτεινοτέρας εποχής ακόμα·