Sunday, December 9, 2007

Η ΙΔΕΑ


Οι νύχτες στην κατασκήνωση ήταν ήσυχες
Τόσο που ακόμα και η κίνηση του χεριού

στον αέρα

Μπορούσε να ακουστεί, οι προσκεκλημένοι
Πέφταν για ύπνο νωρίς, όμως μέσα στις

σκηνές

Κανείς δεν βρισκόταν ο νυχτοφύλακας
Έμενε πάντα έκπληκτος καίτοι οι ήχοι

της κατάκλισης

Περιστασιακώς ακουγόνταν με σαφήνεια,
Κανείς δεν είναι εδώ κανείς, ανέφερε στον

αρχηγό

της αποστολής

Ο τελευταίος προβληματιζόταν σοβαρά
Εάν το ανορθόδοξο φαινόμενο συνεχιζόταν

Θα έκλεινε οπωσδήποτε την κατασκήνωση,
Μα πού τέλος πάντων είναι, ρώτησε τον

νυχτοφύλακα,

Ακούμε ανθρώπους να κοιμούνται ακούμε
Τους ήχους της απουσιάζουσας παρουσίας των

Είναι τρομώδες όμως που η οπτική τους
Αποσύρει από μια λογική ταυτόχρονη θέα

Το όλο θέμα σαφώς δεν εξηγείται, λες
Και κάποιος ουράνιος φαρσέρ επέλεξε

Μ'αυτόν τον τρόπο να μας πει κάτι μάλλον
Δυσοίωνο για τη ζωή την ίδια πιθανώς

Μπορεί κι ευοίωνο, ωστόσο ένα από τα δύο
Θα συμβαίνει, είτε αυτοί δεν υπάρχουν

Κατά τη διάρκεια του ύπνου τους είτε εμείς,
Συμπέρανε ο αρχηγός και άναψε τα φώτα,

είτε εμείς,

Μην ανάβετε ακόμα τα φώτα, επενέβη τότε
Ο νυχτοφύλακας, κλείστε τα παρακαλώ,

Όμως ο αρχηγός δεν τον εισάκουσε, το όλο
Πεδίο των σκηνών φάνταζε ακόμα πιο ελλιπές

Με την διαχέουσα ολόπλευρη λάμψη

επ'αυτού

Το δε σκάνδαλο των άδειων σκηνών δεν φάνηκε
Να κυμαίνεται σημαντικώς από την στυγνή

παρουσία

του

φωτός

Η όλη αφάνεια των κοιμωμένων οράτο
Μόνο μέσω της ενεργούς επιθυμίας

των επισταμένων

Και παγωμένα το σκυθρωπό φως
Ίδιο πάντα όπως στην πρωταρχή

των πραγμάτων όλων

το μέγα φως

Συνυπήρχε αμελητέα με το μέγα

σκάνδαλο

Τα δυο μυστήρια φαινόταν καθαρά
Πως το ένα το άλλο να ενοχλήσουν

πρόθεση δεν είχαν