Πώς ακριβώς ευρεθήκαμε εδώ,
Λέγαν οι έγκλειστοι, προφανώς
δεν το καταλάβαμε,
Ίσως αυτό να 'χε ήδη συμβεί
Προτού γεννηθούμε, μπορεί
Και
Αφ' ότου πεθάναμε, ποιος ξέρει,
Σημασία έχει ότι αυτός ο ύαλος
Που
Τόσο γαλήνια μας αποτρέπει από
Κάθε υπόλοιπη θέα επιτρέποντάς
την,
Ορίζει κατά κάποιο τρόπο το σύνορο
Μεταξύ ημών και πιθανολογουμένων
αγνώστων
παρατηρητών·
Αυτοί οι άλλοι, δεν φαίνονται να είναι
Εχθροί μήτε φίλοι, ιδέα δεν έχουμε αν
Νοιάζονται πραγματικά γι' αυτό το
Ενυδρείο, μπορεί βεβαίως να είναι
Οι ίδιοι που το τοποθέτησαν, και είτε
Είναι θεοί είτε μη θεοί τούτο δεν έχει
τόση
σημασία,
Ωστόσο
Η μέριμνά τους ορατή δεν είναι
Μα μήτε και η αδιαφορία τους·
Έλεγαν οι έγκλειστοι και ολοένα
Κοιτούσαν τον ύαλο πέριξ αυτών
Με ολοένα μη απορημένη απορία,
Και οι σε απορία και οι σ' ευμάρεια
τυγχάνοντες,
και συνέχιζαν να ομιλούν:
Δεν
Ξέρουμε για πόσο θα περιμένουμε
Δεν ξέρουμε τι περιμένουμε
Δεν ξέρουμε καν αν περιμένουμε,
Τα δευτερόλεπτα που περνούν από
Μπροστά μας όπως τα κύματα του
θερμαινομένου νερού
που σφοδρώς μας περιαγκαλίζεται
μπορεί
Να εμφανίσουν ένα νέο πρόσωπο
Και αυτά τα πολύχρωμα φώτα, τα
Πλαστικά φυτά και τα χαλίκια που
Μας περιβάλλουν, να φανερώσουν
αναντίρρητα
Πως ένας γενναίος νέος κόσμος
Ήδη μας εδέχθη κι ένας παλαιός
ποτέ δεν υπήρξε,
Και οι φυσαλλίδες μας που αγέρωχα
Ανέρχονται στην επιφάνεια, τελικώς
Ν' αφήσουν από κάτω τους εμάς
Κι αυτά τα ιχθυότροπα πτερύγια
που συναρτώνται εφ' ημών
εκ γεννήσεως
Να γλιστρούνε για πάντα στην εφθηνή
Ζυγοστάθμιση κι ωραίον αναστοχασμό
μιας μάλλον ανύπαρκτης
ευθύνης
Που προσποιείται την υπαρκτή προς
Χάριν κάποιας αναπαράστασης ζωής
και μόνον,
Προς χάριν μιας τουλάχιστον ακόμη
Φυσαλλίδας
που λογικά
θα πρέπει και αυτή να ανέλθει·
*********************************************
Το "Ενυδρείο" είναι ένα αρκετά παλαιότερο ποίημα που συμπεριλαμβάνεται στην υπό έκδοση ποιητική ενότητα "Το Όρος της Ομιλίας και η Νεκρά Θάλασσα" και αναρτάται εδώ εκ νέου με σημαντικές μορφικές τροποποιήσεις που δεν έχουν να κάνουν με το περιεχόμενο του.
