skip to main |
skip to sidebar
Πηγαινοφέρναν σα τρελλοί από τον έναν
Θάλαμο στον άλλον τα λάφυρα του χρόνου
Απ' έξω η έκταση του κόσμου
ήταν αχανής
σαν χιλιάδες ωκεανοί
Την βλέπαν για λίγο από τα παράθυρα
Και ξαναμπαίναν μέσα
Οι ημέρες οι νύχτες και τα άστρα
Οι νοσοκομειακοί θάλαμοι τα μαγειρεία
Τα σημεία των ραντεβού και οι λόφοι
Κυκλοφορούσαν άναρχα γύρω
από το κτίσμα
Μπαίναν κάποια στιγμή μέσα
Οι άνθρωποι ήταν απησχολημένοι
καθίζαν τα λάφυρα στις
κρύπτες
Ενώ ωμό ωμό το πηχτό σκοτάδι
Σα σκεφτική θάλασσα ανέβαινε
τα πατώματα
ένα ένα
Κραυγάζαν ηλί και ξενυχτούσαν άσκοπα
Στα φέρετρα που ανοίγαν υπήρχε μόνο
ελεφαντόσκονη
Ενώ από το λίβινγκ-ρουμ γαυγίζαν με τις μάσκες
Οι υποψήφιοι ένοικοι μελλοντικοί νυκτοδείκτες
Και από το ασανσέρ έβγαιναν οι άνθρωποι ενήλικες
Και μπαίναν μέσα του νεοσσοί την ίδια στιγμή
Και ωμό ωμό το πηχτό σκοτάδι
Σαν μαύρος θεός ανέβαινε τα πατώματα
ένα ένα
**********************************************************
Με το παρόν ποίημα τελειώνει η ποιητική ενότητα "Η Βίβλος των Νεκρών" (25 ποιήματα).
Οι υπηρέτες πηγαινοέρχονταν απαύστως
Με τους δίσκους να φέρουν αντί για ποτά
αίματα
Και με την φλόγα στο μέτωπο να χοροπηδάει
Ενώ οι όψεις των καλεσμένων ήταν ήδη μάσκες
πέτρινες
Τα στόματα αργά με δυσκολία κινούνταν
Και οι συλλαβές κάνανε φπαφ! και φεύγαν
αίφνης
σαν τα πώματα των μπουκαλιών
Ενώ από δίπλα ξεχειλίζαν οι κρουνοί των
Ορέων και πλημμυρίζαν τον χώρο
με μολυβένιο νερό,
Παρατηρώ ότι το φυσικό τοπίο συνεπλάκη
Με την σάλα της δεξίωσης, ομολόγησε
ο άρχων της εορτής,
Τούτο μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα
Είτε βρισκόμαστε όλοι ενώπιον μιας
μαζικής
παραίσθησης
Είτε η ανωμαλία λαμβάνει χώρα πραγματικά
Και συνεπώς η προέκταση της συγκέντρωσης
είναι ένα μη αναμενόμενο συμβάν
Φαίνεται πως ο όλος πάταγος
Κατά κάποιο τρόπο ανεπίγνωστο προσέλκυσε
Το ενδιαφέρον της παρακειμένης φύσεως
Η αταραξία μας βεβαίως είναι δεδηλωμένη
Της όλης αναμόχλευσης δεν πρόκειται
να μετέχουμε
ακριβώς όμως γι'αυτό
μετέχοντας,
Οι καλεσμένοι τον άκουγαν μάλλον αδιάφορα
Ενώ η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα
αναπαυτικά καθίσματα
και τις φυλλωσιές
δεν ήταν καθόλου ευδιάκριτη
Ίσως ούτε πλέον και επιθυμητή
Η σύνολη πομπή του Διονύσου κατευθυνόταν
Με ρυθμό περιστροφικό άμα τε και αβέβαιο
προς το βουνό
Στις σκοτεινές αφετηρίες μιας αρχής ήρεμης
Που έως σήμερα παραφυλάει ενεδρεύοντας
αμίλητη και βέβαιη
Την οικειοθελώς παραδιδομένη εξουσία
Πλήρως αποδεχόμενη, και την μετάβαση
από κόσμο σε κόσμο
Οδηγώντας
Σε ένα λειτουργικό ευχάριστο αδιέξοδο
Στο ίδιο από παλιά εύχρηστο αδιέξοδο
Σε μια κλειστή αθέατη στροφή της Ιστορίας
για άλλη μια φορά
Τα πράγματα ως έχουν αυτή τη στιγμή
Δεν μας ικανοποιούν, ανακοίνωναν
κατά τη διάρκεια
των γευμάτων,
Συνεπώς θα τα μετατοπίσουμε και τις
Θέσεις των θα αλλάξουμε έτσι ώστε
Μια πληρεστέρα χαρά εξ αυτών
Να λάβουμε, συμπλήρωναν σπεύδοντας
να αφήσουν το τραπέζι
Και να επαναπροσδιορίσουν τον κόσμο
Οι μετατοπίσεις των αντικειμένων
ήταν το μάλλον ηχηρές
Η δε προσμονή του καλύτερου αποτελέσματος
Δεν τους εγκατέλειπε καθ'όλη τη διάρκεια
της επιχειρήσεως
Αλλάξανε τις θέσεις των μαχαιροπήρουνων
Εξέτρεψαν τη γη από τη πορεία της
Αλλάξανε ρούχα
Αλλάξαν κανάλι στην τηλεόραση
Όπως επίσης και το σύνταγμα
Χτίσανε φυλακές και εικονοστάσια
Καθώς και αίθουσες συναυλιών
Ενώ απ το ταβάνι έσταζε ο ιδρώτας
του ουρανού,
Προσπαθούμε, λέγανε, προσπαθούμε σκληρά
Η νέα εικόνα του κόσμου θα είναι το
κάτι άλλο
καθήστε και θα δείτε
μην φεύγετε ακόμα,
Εκ δεξιών και αριστερών οι λοιποί
Παρακολουθούσαν με τα στόματα ανοιχτά
Και παρότι τα πράγματα είχαν ήδη ικανώς
Μετατοπισθεί εντούτοις η νέα διάταξη
φαινόταν πως ένα καινούργιο
κλέος
Στον χώρο δεν προσέδιδε
Η όλη περιρρέουσα εκκρεμότητα
Της αναμενόμενης αίγλης που δεν
φάνηκε
Δεν κατέστη δυνατόν να διευθετηθεί
Με τρόπο σίγουρο και ασφαλή
Αν και τα παράπονα εκ του πλήθους
Των ορώντων ήταν ανύπαρκτα
όπως βέβαια και οι έπαινοι
Και η νέα ρυμοτομία θα πρέπε να εξαντλήσει
Το μάκρος των ημερών των επερχομένων
Οι δε ημέρες ωστόσο
Δεν ήταν καθόλου σαφές αν θα 'πρεπε
Την καθ'όλα νέα διάταξη των υλικών
να συνυπολογίσουν
στην σιωπηλή τροχιά τους
γύρω από τον εαυτό τους
Απρόσωπες και αιωνόβιες στην περιφορά τους
Μεγαλομνήμονες και πάντα δασώδεις
επέστρεφαν συνεχώς
στην μεγάλη αρχή του χρόνου
Δεν μπορούμε τίποτε να φανταστούμε
Να λειτουργεί χωρίς μια ιεραρχία
δομημένη,
Φώναξαν για μια στιγμή οι άνθρωποι
Όλοι μαζί στον ύπνο τους ταυτόχρονα,
Η άλυσος των εντολών εκ των άνω προς
Τα κάτω κι από κει ακόμα παρακάτω
θυμίζει ανηφορική
διαδρομή
Έστω και με τρόπο αντίστροφο
Η τελική πράξη είναι μια κορυφή,
Προς το παρόν όμως πάσα γραφειοκρατία
Ας την καταργήσουμε κοιμώμενοι
ότι ο ύπνος
προσφέρει αυτή τη δυνατότητα
απλόχερα,
Κατέληγαν και συνέχιζαν να παραμιλούν
Εν κατακλίσει με ακαταληψίες και
εξαρθρωμένα βαγόνια ονείρων
από τους συρμούς
της καθημερινότητας
Η χώρα βυθιζόταν στο χάος καθ' όλη
Τη διάρκεια του μαζικού ύπνου
Οι καφετιέρες βράζανε μόνες τους
Τον καφέ, τα κουδούνια ηχούσαν
απ' το πουθενά
Η πόρτα άνοιγε σαν από αόρατο χέρι
Και κάποιος τελικά έμπαινε μέσα
Να δηλώσει τα απροσδόκητα νέα
Κάποιος που ήταν ο γείτονας, ο συγγενής,
Ο φίλος, ο αδελφός και ο θεός και ίσως
το αφεντικό
Και κάνοντας μόλις ένα βήμα
Έπεφτε στο κενό, - έλεγε σαφώς α
Παρ' ολ' αυτά μήτε φωνή ακουγόταν
Μήτε κι ο γδούπος από κάτω
Tο πτώμα συνέχιζε να μιλάει απαύστως
Από το δρόμο και επιχειρηματολογούσε
Κανείς όμως δεν άκουγε
Όλοι κοιμόνταν
Και η εναλλαγή του πρωινού με την εσπέρα
Και της εσπέρας με την νύχτα έδινε ένα
κάποιο χρώμα
στην εξέγερση του ύπνου
Καίτοι ανάγκη ιεράρχησης στο κόσμο
Δεν υπήρχε πλέον, εν τούτοις η ιεραρχία
στο ουράνιο στερέωμα
συνέχιζε να υφίσταται
Αν και ήταν φανερό
Ότι το όλο ξαφνικά προκύψαν
Μετεπαναστατικό θέμα
Έμοιαζε με διαφωνία
Σε τόνο ανοίκειο
σχεδόν εχθρικό
Σε τι ακριβώς συνίστατο η συναλλαγή
Ακόμα δεν το ξέρουμε, γνωρίζουμε ωστόσο
Πώς κανείς δεν έλειψε, η προθυμία εμφάνισης
Ήταν κάτι παραπάνω από συγκινητική
Και ο χώρος της συναλλαγής δεν ήταν πάνω
Από δύο επί δύο, στον θάλαμο ήταν μπορετό
Να χωρούν μόνον ο προσφέρων και ο εκτιμών
Κάθε άλλος εκ της στενοχωρίας καθίστατο
εκτός
Η δε διακόσμηση του θαλάμου ήταν ολίγη
Ένας πίνακας όλος κι όλος που εικόνιζε
Μία άμαξα με άλογα στα ρηχά της λίμνης
Να περνά από το ένα μέρος στο άλλο,
Έχω να δηλώσω αυτά, έλεγε ο προσφέρων,
Το γρήγορο βλέμμα πάνω τους ας μη ρίξετε
Ότι φρονώ πως άξια της συναλλαγής είναι
Αρκεί να τα προσέξετε κάπως περισσότερο
Και στην πρώτη μην σταθείτε εντύπωση,
Ο εκτιμών κοίταζε και ξανακοίταζε και
οριοθετούσε,
Δεν μου φαίνεται κάτι σπουδαίο αλλά
Ελλείψει άλλης προσφοράς αυτή τη
στιγμή
Μάλλον θα τα δεχθώ, κατέληξε αβέβαια,
Ο προσφέρων σιωπούσε μην και κάποια
λέξη άστοχη
Μεταβάλλει τη γνώμη του, ο δε εκτιμών
Επανέλαβε, μάλλον θα τα δεχθώ,
Αναμένοντας μια κάποια αντίδραση
Από την άλλη πλευρά η οποία πάλι
σιωπούσε,
εντάξει θα τα δεχθώ, ξανάπε
αρκετά πιο χαμηλότονα,
Τις δυο ακίνητες φιγούρες εντός του
Θαλάμου ο κρεμασμένος ήσυχος
πίνακας
Ουδόλως έτεμνε
Εκ του εσωκλείστου ήταν αδύνατον
Να διαγνωσθεί αν ήταν μέρα ή
νύχτα
Και σε καμμία περίπτωση δεν φαινόταν
Ότι οι δύο μορφές θα μπορούσαν να βγουν
κάποτε
από κει
Και ήταν παγιδευμένοι όλοι σ' ένα κύκλο
Και πέραν της περιμέτρου αυτού ουδείς
μπορούσε
να εξέλθει
Το δε χορό που στήσαν μέσα κεί
Αποκαλέσαν Ιστορία
Τις δε προσεκτικές κινήσεις των
Λόγω του υπερβολικού συνωστισμού
τις ονομάσαν
τα βήματα του χορού
Και τέλος τον όλο κύκλο
Ο Χορός των Νεκρών
Ουδείς διενοήθη ποτέ
στα σοβαρά να τον αφήσει
Ούτε όμως και να τον αποδεχθεί
Όταν πεθαίναν οι άνθρωποι ξυπνούσαν
Σε ένα δωμάτιο που δεν ήταν το νεκρικό
Αν και η πρώτη σκέψη που έκαναν
τους βεβαίωνε
πως ήταν νεκροί
Κατέβαιναν ωστόσο γρήγορα γρήγορα
Τις σκάλες για πρωινό με τους άλλους
Πλέναν τα χέρια και το πρόσωπό τους
Και κάθονταν στο τραπέζι ανοίγοντας
την εφημερίδα
ενώ ήδη καθισμένοι οι ζωντανοί
τους ανέμεναν,
Μάικλ, τα νέα σήμερα δεν είναι καλά
Λέγαν στο νεκρό, και κοιτούσαν λυπημένα
το πάτωμα,
Τι συνέβη, τους έλεγε αυτός μα εκείνοι
Δεν συνέχιζαν, πίναν το καφέ τους
Και ετοιμάζονταν να φύγουν στη δουλειά,
Δεν φαίνεται τίποτα, σκεφτόταν μέσα του,
Μάλλον δεν κατάλαβαν πως είμαι νεκρός
Ας πιω το καφέ μου μη δείχνοντας ταραχή
Μόνος μου να προδοθώ ας μη το κάνω
Πραγματικά δεν φαίνεται να διαφέρω
Από τη τελευταία φορά που ήμουν ζωντανός,
Κι έβλεπε τη φιγούρα που του χαμογελούσε
από πάνω του
καθώς
του γέμιζε τη κούπα,
Λίγο κουρασμένος δείχνεις, του 'λεγε αυτή,
Κατά τ' άλλα δεν διαφέρεις από χθες,
Και αυτός ανταπέδιδε το χαμόγελο με τρομερή
Καχυποψία, τα λόγια της φαντάζανε απάντηση
Στα δικά του τα από μέσα του τα μηδέποτε
Ανακοινωθέντα έξω, τα τόσο μυστικά και
τόσο κρίσιμα,
Κι έχεις κι ένα σημάδι στο πρόσωπο, κατέληγε
Η χαμογελαστή φιγούρα, μάλλον θα το 'κανες
στον ύπνο σου
χωρίς να το καταλάβεις,
Ναι, απαντούσε αυτός ανακουφισμένος,
Στον ύπνο μου θα το 'κανα δεν ξέρω πώς
μα θα φύγει,
Και σηκωνόταν γρήγορα να ετοιμαστεί
Να πάει στη δουλειά του αφήνοντας
τη χαμογελαστή μορφή
Που τηλεφωνούσε ήδη στο
γραφείο κηδειών
Χωρίστηκαν σε σειρές για να παρελάσουν
Ενώπιον των επισήμων που εκείνη τη στιγμή
ψαρεύανε με πετονιές
απ'την εξέδρα
Οι εμβατηριακοί ήχοι προσέδιδαν σ' αυτούς
Την ξεφτισμένη δόξα παλαιών σελίδων
Τα δε χειροκροτήματα και οι ζητωκραυγές
Το απαραίτητο κύρος για την περίσταση
Μα εκείνοι κοιτούσανε προς τη πλευρά
Του ανωτάτου άρχοντος που δεν φαινόταν
Στάθηκαν στο δρόμο και παρατηρούσαν
Μερικοί κινήσαν προς τους θεατές
να τους ρωτήσουν,
Πού είναι ο ανώτατος άρχων; γιατί η θέση του
Είναι κενή; λέγαν με αγωνία μεγάλη
Οι θεατές όμως σιωπούσαν και πέφταν κάτω
Με βαρύ αχό, μονόλιθοι στην ύπαρξη
Τότε στράφηκαν προς τους επόπτες με
Απελπισία, ενώ η κίνησή τους είχε γίνει
πολύ αργή
σαν σε υποβρύχια κατάδυση
σε υποβρύχιο κόσμο,
Μα και οι επόπτες ήτανε ήδη πεσμένοι κάτω
Ένας αστυνομικός πιο πέρα πετούσε αργά
τον είχανε παραλάβει
Οι δρόμοι άρχιζαν να λειώνουν
Τα πάντα βουλιάζαν σαν σε αργή κίνηση
Σε βάλτο ακόμα πιο αργό
Τόσο αργά που γύριζε τη μανιβέλα
Κάποιος τρελλός θεός στο πατάρι
ξεχασμένος
Βάραιναν οι φωτογραφικές μηχανές
Κι απότομα σωριάζονταν οι φωτογραφίες
σαν ασήκωτα τελλάρα
στα κράσπεδα
Ενώ το τρελλό ρολόι της πλατείας
Γύριζε απίστευτα γρήγορα
τους δείκτες του
σαν έλικας
χωρίς ήχο
Η επικράτεια των ανθρώπων ήταν
Χωρισμένη στα δύο
Στη μια περιοχή μέναν οι ίδιοι
Ενώ η δεύτερη ήταν κενή
Η κενή περιοχή καλείτο συχνά
Και πραγματικότητα
Ενώ η πρώτη δεν έφερε όνομα
Παρ' όλ' αυτά ουδείς μπορούσε
να περάσει στη δεύτερη
Οι όλες κινήσεις της ζωής των
Όπως επίσης και τα γεγονότα
θανάτου
Λαμβάναν χώρα αποκλειστικά
Στη πρώτη περιοχή
Η δεύτερη η της πραγματικότητας
Έμενε πάντα κενή
Όποιος τολμούσε να τη διαβεί
Μέσα σε χίλιους φόβους και
θάρρος μεγάλο
Καλείτο ποιητής
Όμως οι άνθρωποι ποτέ δεν τον βλέπαν
Μένανε πάντα
στη πρώτη περιοχή
Το διάταγμα ήταν απόλυτα σαφές
Ώριζ' επιτέλους τι θα 'πρεπε στο εξής
να κάνουν
οι άνθρωποι
και όχι τι
Και ώριζε ακόμα τις προβλεπόμενες διάρκειες
Των ενεργειών, ο,τιδήποτε εκπρόθεσμο
θα θεωρείτο άκυρο
Οι άνθρωποι το άκουσαν αυτό με κάποια
Αμηχανία στην αρχή, όμως εν τέλει
συνηγόρησαν
σε αυτή τη νέα ποιότητα
του χρόνου
Το δε κέρδος που ανέμεναν από την όλη
Εξέλιξη δεν διαπιστώθηκε ακόμη ποιο
ήταν
Συνέχισαν να περπατούν στους δρόμους
Αλληλοκοιταζόμενοι με υπονοούμενα
κάνοντας νεύματα κωμικά
χωρίς να μπορούν να αποφύγουν
και κάποια χαμόγελα
Επειδή πιθανώς το χρέος της αναμονής
Επιτέλους εξαλείφθη - ή μπορεί ακόμα
από ανάδραση αμηχανίας
και ολοένα σκόνταπταν ο ένας
πάνω στον άλλον
από κεκτημένη ευθυμία
Συμπαρασύροντας έτι πολλούς
Κατατροπώνοντας ακόμη περισσότερους
Η αναρχία που δημιουργήθηκε στους
δρόμους
Δεν εμποδίστηκε προς στιγμήν
Η δε καταστολή αυτής απ' τις αρχές
Περιορίστηκε
σε μερικά ακόμη χαμόγελα
Το μεγάλο συνέδριο επρόκειτο
Να λάβει σοβαρές αποφάσεις
Οι σύνεδροι προσήρχοντο με χαρά
Έφεραν χαρτοφύλακα και ένα ποτήρι
νερό,
Καθήστε παρακαλώ ν' αρχίσουμε,
Ακουγόταν η αγχωμένη φωνή
από το
προεδρείο
Που 'στεκε απόμακρο κι ο φωτισμός
Ήταν ελάχιστος ίσα που φαίνονταν τα
περιγράμματα
των
ανθρώπων
Τα δε μικρόφωνα της αίθουσας ήταν
Απεγκατεστημένα και οι ομιλητές σχεδόν
κραυγάζαν,
Δεν μας ενδιαφέρει τι λες, είπε το προεδρείο
Σε ένα ομιλητή, δεν θα καθήσουμε δα
Ν'ακούσουμε και όλα που έχεις να πεις
Προς τούτο σε διακόπτουμε και κάτω σε
καθίζουμε
Ο ομιλητής βλαστημούσε, ωστόσο έπαιρνε
Τη θέση του ξανά στο σκοτάδι και ανέμενε
τον επόμενο
Και αυτός μετά από χρόνο ελάχιστο
Απεμακρύνετο με ενόχληση από το
βήμα,
Όχι όχι αυτά δεν μας ενδιαφέρουν, συνόψιζε
Γρήγορα πάλι το προεδρείο σε μια ξαφνική
αποφορά,
Μην μας ενοχλείτε άλλο επί του θέματος
Δεν πρόκειται ν' ακούσουμε εισήγηση
που θ' ασχολείται
με τα ζητήματά μας,
Είπαν και τραβήχτηκαν προς τα πίσω
Σαφώς εκνευρισμένοι και σαφέστατα
αποφασισμένοι,
Πείτε μας γιατί δεν μπορούμε να διαβάσουμε
Ό,τι ήδη έχουμε ετοιμάσει, ρωτήσαν το
προεδρείο,
Είθισται στα συνέδρια να ακούγονται
Εισηγήσεις και ανακοινώσεις εν τούτοις
Κάθε άλλο παρά κάτι τέτοιο εδώ συμβαίνει
Παρατηρούμε έκπληκτοι ότι το προεδρείο
Μετ' αποστροφής τις όλες κινήσεις μας
Αποκρούει αν όχι εκδιώκει, τούτο δεν μπορεί
Παρά μεγάλο ερωτηματικό να μας αφήνει
Τούτο είναι σκανδαλώδες ασφαλώς και
Μας προκαλεί την απορία την πλέον άφευκτη
Αν όντως σε συνέδριο ευρισκόμαστε ή σε άλλη
σύναξη
αδιευκρίνιστη
εισέτι όχι οριζόμενη,
Κατέληξαν και με ύφος σιγουρότατο
Περί του ακριβούς της εκτιμήσεώς των
ανέμεναν την ετυμηγορία
από ψηλά
Κάποιες φορές μας απασχολεί αυτό που λέτε,
Απάντησαν στους συνέδρους, χωρίς ωστόσο
Να σημαίνει ότι νοιώθουμε γι' αυτό πως
Κάτι πρέπει ν' αλλάξει στο συνέδριο
Την όλη κατάσταση κρίνουμε ικανοποιητική
Κατά συνέπεια δεν μας νοιάζουν και πολύ οι
λογικές παρενέργειες
μιας διεργασίας μάλλον φυσικής
στην εξέλιξή της,
Καλώς δεν επιμένουμε τότε, απάντησαν
Οι σύνεδροι, ας συνεχιστεί η διαδικασία
και σε ό,τι καταλήξουμε
όπως και αν καταλήξουμε
συναινούμε εκ των προτέρων,
Απεφάνθησαν εν χορώ όλοι μαζί και άφησαν
Τα πράγματα στη δεδομένη ροή των,
Συναινούμε εκ των προτέρων, ξανάπαν,
Και το λευκό ανοιχτό βλέμμα των
κατέπεφτε ξανά στο προεδρείο
με κάτι ανάμεσα συγκατάβαση
και προτροπή,
Όμως θα πρέπει να ξεκαθαρίσετε
Αν αυτό εδώ είναι συνέδριο ή όχι,
συμπλήρωσαν ανήσυχοι
Για να μη λάβουν απάντηση ποτέ
Το προεδρείο
Συνέχιζε να διαβουλεύεται μέσα του
Στη θαμπή αχλύ του αόρατο σχεδόν
Τα δε κρυφομιλήματα τα γέλια και οι
Εκνευρισμοί από κάτω προσέθεταν
ένα ξεχωριστό
τόνο
στα συμφωνημένα
Κι η όλη εκκρεμότητα στην ατμόσφαιρα
Κατά τρόπο ευτυχή δεν αποσοβείτο
από κάποια επόμενη
ορισμένη κίνηση
Και οι ώρες που περνούσαν αφειδώς
Στις μηδέποτε εκφωνηθείσες αποφάσεις
ουδόλως συνηγόρησαν
Και τα ποτήρια με το νερό στεκόνταν
Αδειανά επί των τραπεζίων με μεγάλη
αίγλη έννοιας
Σταλάγματα και σκέλεθρα ενός συμβάντος
Που 'χε ακόμη πλεονέκτημα και πολυτέλεια
όντας σε πλήρη εξέλιξη
να μην συμβαίνει
Επαναπροσδιορισμός και αναδιάταξη ενός
Κόσμου που'χε την πλήρη δράση κι ευλογία
όντας σε πλήρη ύπαρξη
να μην υπάρχει
Κατά την καταβίβασή του το φέρετρο
Λύθηκε αιφνιδίως και προσέκρουσε
στις γωνίες του ανοιχτού
τάφου
Ο νεκρός εξήλθε βιαίως της κάσας
Και περιεστράφη προς το έδαφος
Ωσάν τερματοφύλακας σε πλονζόν
Που σφιχταγκαλιάζει τη μπάλα,
Οι δε κινήσεις της περιστροφής δεν διέφυγαν
Της προσοχής των συγκεντρωμένων,
Παρατηρούμε ότι το πτώμα περιφέρεται
Ασκόπως ώσπου να καταλήξει σε ακινησία
ξανά,
Διεπίστωναν με επιμέλεια και συνέχιζαν,
Και η όλη εκτεταμένη κίνηση του νεκρού
έρχεται σε θαυμαστή αντίφαση
με το τετελεσμένο και
σίγουρο του θανάτου του
Σαν μια ανάμνηση ζωής σαν μια απαίτηση
Επαναφοράς στα πρότερα πριν την
οριστική κατάδυση
στη γη
Οι δε κινήσεις του πτώματος
Πέρ' από την υπερκόσμια επιθυμία
για λίγη βόλτα στην επιφάνεια
πριν από τον εγκλεισμό
ίσως δηλώνουν και άλλο τι,
Ίσως η τόση βιάση εξόδου να θέλει
Να μας προειδοποιήσει εγκαίρως
Εμάς τους εναπομείναντες ζωντανούς
Τους επιβιώσαντες με μάλλον αβέβαιη
τύχη
για κάτι σημαντικό
με τρόπο υπαινικτικό
Όπως ας πούμε για παράδειγμα
Ότι κι εμείς δεν είμαστε παρά
άψυχα κινούμενα αυτόματα
Έτσι όπως περιστασιακώς κατέστη και αυτό
Το πτώμα, ή αν όχι τότε κάτι παρεμφερές -
της πλήρους
προσπάθειας για ερμηνεία
ας μην φεισθούμε ότι
Το θέμα ασφαλώς μπορούμε να το εκλάβουμε
Ως σημάδι ουρανόθεν ή εκ μίας σκοτεινής
αρχής
εκπορευόμενο
Σίγουρα πάντως το ευχάριστο της έκπληξης
Μέλλει να άρει το δυσάρεστο της συνθήκης
κι εμείς στα χέρια μας
Το ολόζεστο εκ του συμβάντος δίδαγμα
Να κρατήσουμε, κάτι θα εξάγουμε δεν μπορεί
σήμερα είναι ίσως
για μας
μια καινούργια ημέρα
Ότι ο νεκρός ετούτος διόλου απίθανο
Θείο δώρο προς εμάς να αποδειχθεί,
Κατέληγαν και με ιδιαιτέρα στόχαση
Επιχειρούσανε το μέγα πόρισμα
Ενώ ο ιερεύς δεν είχε καταπαύσει
Τους ψαλλόμενους μηκυθμούς του
Ο δε εξελθών νεκρός
Φαινότανε ειλικρινής στη πρόθεσή του
Του όλου προβληματισμού να μένει
αμέτοχος
Κατά τη διάρκεια της μεγάλης διαδήλωσης
Το πλήθος είχε χωριστεί σε τρία μέρη
Πρώτη θέση, δευτέρα θέση και θέση τρίτη
Οι διαδηλωτές στη πρώτη θέση είχαν
μεγαλύτερη άνεση κινήσεων
και χώρο
περισσότερο
Οι διαδηλωτές της δευτέρας θέσεως βρισκόνταν
Σε μια ανεκτή κατάσταση κάθε άλλο όμως
παρά άνετη
Ενώ οι διαδηλωτές της τρίτης θέσεως
Σχεδόν δεν μπορούσαν να περπατήσουν
από την τόση
στενοχωρία
Ανάλογο ήταν και το διαμοίρασμα
Των εξαρτημάτων, οι της πρώτης θέσης
Είχαν τα χέρια τους συνήθως άδεια
Τα περιττά δεν τους απασχολούσαν
Οι της δευτέρας αγκομαχούσαν από βάρη
Ενώ οι της τρίτης σχεδόν δεν υπήρχαν
Από τα πεζοδρόμια οι θεατές χειροκροτούσαν
Οι διαδηλωτές πού και πού υποκλίνονταν
και συνεχίζαν την μεγάλη πορεία τους
δεν φαινόταν να καταλήγουν
κάπου
Πήραν να κάνουν κάποια στιγμή
Μεγάλους κύκλους μέσα στη πόλη
χωρίς να μπορούν να σταματήσουν
Οι άνθρωποι που τους χειροκροτούσαν
Δεν έφευγαν ούτε κι αυτοί απ' τη θέση τους
Συνέχιζαν να χειροκροτούν ενθέρμως
Κι οι διαδηλωτές υποκλίνονταν ξανά
Ενώ η εκφώνηση των συνθημάτων
Είχε προ πολλού σταματήσει
Βουβά περιστρέφονταν στη πόλη
Και βουβότερα η πόλη τους περιέστρεφε
για ώρες
Πού και πού ακούγονταν οι άτακτοι ήχοι
Των συνωστισμών και τα ολίγα βηξίματα,
Θα υπάρχει κάποιος σκοπός, σκέφτηκαν
Οι διαδηλωτές, που δεν σταματούμε
Σίγουρα οι της πρώτης θέσεως ξέρουν τι κάνουν
Εμείς ας ακολουθήσουμε με εμπιστοσύνη
και τον σκοπό της διαδηλώσεως
ας μην τον αμαυρώσουμε
με κάποια άκομψη πρόωρη φυγή,
Ενώ ήταν σαφές πως θέλαν να φύγουν
Και η κυκλική εντός της πόλης πορεία
δεν φαινόταν
πως θα κατέπαυε
Ας σταματήσουμε επιτέλους εδώ, σκέφτονταν,
Κανείς ωστόσο δεν ελάττωνε το ρυθμό του
Ο ολοένα παρασυρμός του βήματος
Τους μετέθεσε κάποια στιγμή
σε ελαφρό τροχάδην
Κι η ολοένα αυξανόμενη επιτάχυνση
Ήταν πολύ φανερό πως θα οδηγούσε
κάποτε
Σε τρέξιμο στους δρόμους
Από όχι μακριά η όλη προετοιμασία
Έμοιαζε μάλλον με παρεξήγηση
Και από λίγο μακρύτερα
Σαν ελαφρά διασκέδαση
Ενώ η όλη φυσική αυλαία φωτός
Που επέσυρε ο ήλιος καθώς άρχιζε
να ανατέλλει
Δεν φαινόταν ικανή να αναχαιτίσει
Τη διαδικασία της περιφοράς
Ούτε όμως και να ρίξει κάποιο φως
επ'αυτής
Απ' το διαμέρισμα που βρισκόταν
Δίπλα στην ανθρωπότητα ακριβώς
Οι ένοικοι κάναν μεγάλη φασαρία
Σπρώχναν με δύναμη τα έπιπλα
και χτυπούσαν
τους τοίχους,
Θα κάνουμε σάλο, διετείνοντο,
Πρόκειται λοιπόν να δημιουργήσουμε
τη νέα ημέρα
Θα βγάλουμε απ' εδώ τη ψυχή μας
Θα βγάλουμε έξω από το σπίτι
και το μυαλό μας
Θα επιχειρήσουμε να ηρεμήσουμε
Προς τούτο ταραχής δεν θα φεισθούμε
θα καταφέρουμε
να σιωπήσουμε για πάντα
Πλέον το βάρος των ημερών ας μην
Σηκώνουμε έξω από το χρόνο ας
συρθούμε
και εν πληρότητι ακινησίας
ας παραμείνουμε
Θα σταματήσει ο τροχός της Ιστορίας
Να γυρίζει πλέον και εμείς θα πάψουμε
να είμαστε
ο τελευταίος
τροχός της άμαξας
Και οι ιστορικοί τις αχρείες σελίδες των
Δεν θα γεμίζουν πια, τη ματαία σκόνη
σε μας
δεν θα επαναποστείλουν ,
Λέγανε με μάτια κατακόκκινα από
Την μεγάλη έξαψη των αιώνων
Και συνέχιζαν να ξηλώνουν το πάτωμα
Και να πετάνε τα βιβλία από το μπαλκόνι
Οι τοίχοι αν και εδέχθησαν ισχυρότατα
Χτυπήματα με βαριοπούλες ουδόλως
επλήγησαν
Ενώ από το διπλανό διαμέρισμα
Της ανθρωπότητας δεν ακουγόταν άχνα
τα φώτα ήταν πάντα κλειστά
Και συνέχιζαν να ζουν την κάθε μέρα
Στεντόρειοι μα με ψυχή ψιθυρίζουσα
Νεκροί όντες τους νεκρούς αποστρεφόμενοι
Ζωντανοί θεωρούμενοι τους ζωντανούς
δις αποστρεφόμενοι
Μην γνωρίζοντας προς τα πού να πάνε
Διαρκώς εντοπιζόμενοι ακίνητοι στα
σταυροδρόμια
Με πόση χάρη αυτοματική αποστρέφονταν
Και την κλίση απ' τη μια μα κι από την άλλη
πλευρά,
Βαδίζουμε ίσια, έλεγαν, εκλογικεύοντας
Με ύφος τολμηρό την ατολμία
Ενώ από δεξιά τους ανέμενε ο θάνατος
Και απο αριστερά πάλι ο θάνατος
Είχαν κατά μία έννοια δίκιο συνεπώς
Και δίχως άλλο η όλη στάση τους
συνετή λογίζετο
όπως και ήταν
Κι η τόση φασαρία της ζωής των
Σπανίως διεκόπτετο απ' την
διακριτική ευχέρεια του θανάτου
Δεν τους αφαιρούσε όλους μαζί
Μα συνήθως έναν έναν
Το όλο συστηματικό της απώλειας
Ουδόλως επιδρούσε στο ευθύ ρεύμα
Η δε ακαμψία της γραμμής προς τα εμπρός
Ως rigor mortis δεν θεωρείτο ποτέ
Και οι φωνές τα γέλια οι συνομιλίες
Δίναν κάποιο τόνο στην απαρχής του
κόσμου
πένθιμη πομπή
Και οι συνουσίες των φαντάζανε
Σαν το τρελλό αναπάτημα τ' αναστενάρη
Σε φωτιά που ως σήμερα τίποτε
έτσι κι αλλιώς
δεν κατέκαψε
****************************************
********************************************
Μπορείτε να ακούσετε στο gcast, δίπλα δεξιά στη παρούσα σελίδα, ολόκληρο το αριστουργηματικό War Requiem (1962) του Benjamin Britten. Επίσης στα video του vodpod προσετέθη και ένα μικρό απόσπασμα από το έργο αυτό με τον Μstislav Rostropovich να διευθύνει τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βαρκελώνης.
Υπάρχει σίγουρα κάποιος εγκέφαλος,
Ήταν η στερεότυπη φράση των ανθρώπων
Πίσω από κάθε κίνηση και κάθε πράξη
Διαβλέπανε και μία σκοπιμότητα
αρίστης εμπνεύσεως
και οργανώσεως επιτελικής,
Δεν ξέρουμε ποιος κρύβεται πίσω απ' αυτά
Μα σίγουρα κάποιος είναι - ας είναι
Τούτο ας μην μας αναχαιτίζει ότι δύναται
Αυτός ο εγκέφαλος κάποια στιγμή
κάτι
να κάνει και για μας
Ο εγκέφαλος της δημιουργίας, ο εγκέφαλος
Της ληστείας, ο εγκέφαλος των επιθέσεων,
Ο εγκέφαλος της επιχείρησης και ο εγκέφαλος
Του Einstein όπως επίσης και ο εγκέφαλος
του ανθρώπου
Όλοι αυτοί μάλλον αθέατοι και σκοτεινοί
Την μύρια διακλάδωση των γεγονότων
ας την χρεωθούνε
Ίσως έτσι αποδίδοντας σε μια ρευστή
Κι αμφίβολη αιτία την κάθε μας ημέρα
Την κάλλιστη ζωή να συνεχίσουμε
Απαλλαγμένοι από την βραδεία υποψία
Πώς οι τόσες σκέψεις που εγείρονται
Σε μια στιγμή του χρόνου μόνον
από την μιαν άκρη της γης
έως την άλλη
Ένα τόσο μη προβλέψιμο μπορούνε
Σύνολο όπως αυτός ο κόσμος
να δημιουργούνε
Η αρμονία και η συνοχή ας είναι
Η δική μας η αρμοδιότητα αν όχι άλλως
Αποδίδοντάς αυτήν στους εγκεφάλους
Όχι των εμών αλλά των άλλων
Αν δεν μπορούμε χειριστές να είμαστε
Ας είμαστε τουλάχιστον
οι εκτιμητές
Τούτο βέβαια δεν θα μας κάνει αφέντες
Μα ούτε κι υπηρέτες
Ας το κρατήσουμε αυτό
Δεν είναι άσχημη ιδέα
Κι ας το κρατάμε πάντοτε
Στα χέρια μας βαρύ δεν είναι
Από τον εαυτό μας πάντως σίγουρα
Βάρος λιγότερο μοιάζει να έχει
στη meril
Όλοι ανεξαιρέτως έλεγαν
Φυλάττουμε Θερμοπύλες
Ενώ ήταν φανερό πως απλώς
Δεν είχαν άλλο τι να φυλάξουν
Οι δε πύλες τους ήταν τόσο
Κλειστές
Που γι'αυτό ακριβώς ήταν
Πανεύκολο να διαπεραστούν,
Ο εχθρός βρίσκεται προ των πυλών,
Διαβεβαίωναν τον εαυτό τους,
Ιδιαίτερα τώρα που τη λύση ανάγκης
Έχουμε βάσιμες ελπίδες πως θα την
περάσουμε ως λύση τιμής
Ηρωικά θα αντισταθούμε και
Ηρωικότερα θα ηττηθούμε
Μάλλον η νίκη δεν ταιριάζει τόσο εδώ
Ο κόσμος συμπαθεί τους ηττημένους
Περισσότερο - αυτό ας το λάβουμε
υπ' όψιν
σοβαρά,
Συμπλήρωναν με στομφώδη μιζέρια
Κι αίφνης ρωτούσαν τους περαστικούς,
Ο εχθρός δεν φάνηκε ακόμη, -
Γνωρίζετε μήπως πού είναι ο εχθρός;
Ματαίως δεν περιμέναμε τόσο
Τούτο δεν συνάδει με την
ευγενική μας
πρόθεση
Όμως δεν πειράζει, αύριο πάλι
Θα συνεχίσουμε να φυλάττουμε
τις
ωραίες
Θερμοπύλες
Στο κάτω κάτω αν μη τι άλλο
Δεν κάνουμε τίποτα κακό!,
Και όδευαν πίσω πάλι στην οικία των
Με βήματα πολύ βαρειά μιας ύπαρξης
Μάλλον ελαφράς
Τα μηδέποτε χρησιμοποιηθέντα όπλα
Στον τοίχο κρεμασμένα
αφηγούντο τις ιστορίες
των μεγάλων επών
των αναμενομένων
Οι δε ήχοι της μηδέποτε δοθείσης μάχης
Ακούγονταν καθ' όλη τη διάρκεια
του επαγρυπνούντος βίου των
Τα απογεύματα τοποθετούσαν προσεχτικά
Ολόκληρη την ανθρωπότητα σε ένα δωμάτιο
Της παίρναν πρώτα το στέμμα και τη θλίψη
Και μετά την ακουμπούσαν αναπαυτικά
στο καναπέ
Συνήθως οι άνθρωποι δεν αντιδρούσαν
Τους βάζανε ν' ακούσουν Schumann
και αυτοί μασάγαν τσιχλόφουσκες
Δεν αντιδρούσαν γενικώς
Καληνύχτα τους έλεγαν
Και κοιτούσαν όλοι μαζί τα
μπαστούνια του γκολφ
Καλημέρα τους ξανάλεγαν
Και χαμογελούσαν στα χέρια τους,
Σας αγαπάμε, τους φώναζαν,
Τίποτα αυτοί, σας μισούμε,
ξανά τα ίδια
Ξάφνου κάποιος ερχόταν να τους
Υπενθυμίσει ότι έπρεπε να βγουν
απ' το δωμάτιο
Να πάνε να κουρέψουν το γκαζόν
Αρνούντο όμως όλοι να βγουν
Απ' το δωμάτιο
Άγνωστο γιατί
Και τα μάτια τους ανοιχτά χωρίς
Τρεμόπαιγμα των βλεφάρων
Στρέφονταν αργά στο αχανές
Πολύ πιο πέρα από το οπτικό πεδίο
Φαινόταν σα να προσπαθούσαν
Να δούνε κάτι
Αν και δεν είναι απόλυτα σίγουρο
Αυτό
Δεν ήταν εύκολο να εξακριβωθεί
Τι έβλεπαν με τόση επιμονή
αν έβλεπαν κάτι
Οι επόπτες κατά κανόνα
Αποσύροντο για κολατσιό
Κοντεύουμε πλέον να πεισθούμε
Πως η διάταξη αυτή η πλήρως
αποσοβούσα
το μοιραίο
όποιο μοιραίο
Κάθε στιγμή που εξ υπάρξεως
Υπερπληθωρικοί στην ύπαρξη
προκύπτουμε
Είναι μάλλον ευεργετική,
Λέγαν οι άνθρωποι μεταξύ τους
Ενώ ρίχναν κλεφτές ματιές γύρω
και ψιθυρίζοντας συνεχίζαν,
Κανένας δεν μας εγγυάται πως αυτό
Το αιφνίδιο κλέος που εγγίζουμε
Όταν σε μια στιγμή πτερούται η ζωή
Δωρεάν μας αποδίδεται και δωρεάν
μας αποδίδει πίσω
στη
πραγματικότητα
Εμείς ωστόσο ας είμαστε ξεκάθαροι
Στις συναλλαγές κι ανταλλαγές μας
Ας μην υπερβαίνουμε ποτέ
Τον λελογισμένο θάνατο
την λελογισμένη έγερση
ας μην διαβούμε
Περισσότερο να λάβουμε μα και
Να δώσουμε δεν ημπορούμε
Εμείς πατάμε με τα πόδια
γερά στη γη
Όχι δεν είμαστε κορόιδα εμείς
Είμαστε το μέλλον της χρυσής τομής
Χωρίς γι' αυτό να αναγκαζόμαστε
Καν να επιχειρούμε μια τομή
Ας είμαστε όχι ο ποταμός μα κάθε
Παραπόταμος και ακριβώς γι αυτό
Τ' άγρια νερά κι όλα τα ρεύματα
Αδιάφορους ας μας αφήνουν
Είμαστε μια ακατανόητη σκοτεινή
Απειλή μες στο μυαλό του ανθρώπου
σιγά σιγά
Κυριεύουμε το κόσμο χωρίς κόπο
Και το κυριώτερο: χωρίς καν να το
ξέρουμε
εμείς οι ίδιοι
Οι συνέπειες εκ της υπάρξεώς μας
Είναι πάντα μακροπρόθεσμες
η δε ηρεμία που προσφέρουμε
αμεσοπρόθεσμη
Είμαστε μάλλον ένα είδος φθηνής
Συντέλειας προσιτής σε όλους
Δεν απαιτούνται μεσσίες κι εγχειρίδια
Μα και καμμία προπαρασκευή
Για να αφομοιούται πλήρως
Το εσχατολογικό μας έργο
Δεν απαιτείται ίσως καν ζωή
Μα κι αν ακόμη δεν μπορεί αυτή
Ν' αποφευχθεί
Πως είμαστε αναγκασμένοι
Να τη ζήσουμε δεν είναι
αυτονόητο
Έτσι κι αλλιώς την κάθε υπερβολή
Δεν την συμμεριζόμαστε
Κι ίσως με κάθε υπερβολή την κάθε
Έλλειψη οσαύτως αποφεύγουμε
Κι απομένει μοναχά ένας κύκλος
Καθαρός προθέσεων εγνωσμένων
Να μας αναπάραγει σε βάθος χρόνου
Αχανές χωρίς γι αυτό να χρειαστεί
να βγεί έστω μια άχνα
Πόσο σιωπηρά αλήθεια ήλθαμε και πόσο
Σιωπηρά - είναι κι αυτό αλήθεια-
απ' την αρχή του κόσμου
ποτέ δεν φύγαμε
