Tuesday, December 2, 2014

ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ



Θα 'λεγε κανείς πως η ξανθή σάρκα της
Δεν δημιουργήθηκε ποτέ και μήποτε οι

Κοχλίες της Αφροδίτης την συνέπτυξαν
Και εξοβέλισαν στο φως του κόσμου σε

Μορφή ορατή των ανθρώπων αλλά πως
Είχε μόλις διαφύγει από μιαν ακλόνητη

Εδέμ των αιωνικών οραμάτων· και πότε
Ακριβώς γεννιούνται οι άνθρωποι μέσα

στον Χρόνο,

Αυτό δεν είναι παρά μια λιθοξόος σύμβαση 
Των τυφλών ληξιάρχων ενός συμπαντικού

Κενού

Που γέμει των αφρών της ιστορικής Γαίας
Και των στροφορμών των θρυμματισμένων

γεγονότων όταν

Επιφέρουνε θριαμβικά την ζωή στο πάντοτε
Ίδιον, αρχαίο ηλιόφως των υαλωδών ορέων

της Πόλης,

Όμως,

Πότε ακριβώς υπήρξε ένας ο χρόνος, μία η
Στιγμή, αλλά και κείνος ο ενιαυτός ποιος ότ' 

ο άνθρωπος,

Ο κάθε άνθρωπος δεν υπήρξε; ποτέ, ποτέ·
Ιδού η τιτανική Σπείρα στο λυτό κοσμικό 

Διάστημα 

που τόσον

Ακούραστα αναβηματοδοτεί τις ώρες, τα
Λεπτά και τα δευτερόλεπτα, δεν είναι παρ'

οφθαλμαπάτη εξ εντός 

και όχι εκ των 

Οφθαλμών πρωτίστως, λέγει η οικεία φωνή
Της θέας - θεάς μιας ανήκουστης πατρίδας

Των ποιητών, μηδέ εκ χοός ξηράς και των
Αιμοσύρτων συνόρων τελεσθείσα σε έναν

Χρόνο ανθρώπινο,

Αλλ' εκ του νέκταρος των αφθάρτων στον
Αιέν ιστόν, παρόντα μη-χρόνο αθανασίας,

Την οποία κάθε φορά ο έρωτας μπορεί να
Υπαινιχθεί μονάχα με αναποδογυρισμένα

μέσα έξω,

Και ποίηση που δεν άγει στην Όραση του
Νοός, και ποιητής που δεν εννόησε ότι το

Ανθρώπινο δεν είναι παρ' ο προθάλαμος 
Του Μαγικού και μηδέ οίου μελλοντικού,

Δεν έγραψε ποτέ του ποιήματα αλλά πάλιν
Εσυσσώρευσε άνευ αιτίας τα λεπτά και τα

δευτερόλεπτα

Σε μιαν όλως κουρασμένη από τον Χρόνο    
Γαία· εκείνη τη θεόθεν οπτασιακή σφαίρα 

που η ίδια κάποτε 

φθάνει να θυμηθεί την

Μία στιγμή της Δημιουργίας της και μέσω
Των δύο αλληλαρπαζομένων ανθρωπίνων 

σωμάτων 

Να εκδιώξει από πάνω της 

Κάθε ονειρικό άχθος εξ όλων των επαλλήλων 
Χρονικών σημείων της άνω στην κατωφέρεια 

του Ενός,

ώσπερ σκύλοι αστρικοί

Σε μια παρόρμηση πρωτοφανούς ελευθερίας
Τινάσσουν από πάνω τους όλα τα Ύδατα της

Γένεσης 

και επιστρέφουν·