Thursday, May 15, 2014

LE MATIN ÉTERNEL



Τι θα μπορούσε περισσότερο να ορίζει
Μια νύχτα παρά το λίγο φως εντός της

που απαλά ανασαίνει τα όνειρά της

Και κατά πόσον ο κόσμος αυτός θα ήταν
Δεδηλωμένος ενώπιόν μας, αν επρόκειτο 

να είναι πλήρης

Εξ αρχής· τέτοιου είδους διερωτήσεις δεν 
Είναι παρ' η δριμεία άνοιξη της διαύγειας 

Που περιλαμβάνει άφευκτα τους νόες των
Ποιητών έναντι του ολοκληρωτικού έθους

στις αισθήσεις του ζην·

Κατ' εκείνη την νύχτα όμως, ο κόσμος είχε 
Γείρει προς μιαν άλλη πραγματικότητα μη

Καταχωρημένη στις ήδη καταγραφές των 
Αιτιοτήτων και διαθέσιμη μόνον σε λίγους·

η  λεωφόρος ήτανε άδεια σαν 

σκέψη

και οι 

Κινητήρες των παρκαρισμένων αυτοκινήτων
Ονειρεύονταν την άμεση μεταμόρφωσή τους 

σε ανθρώπινες καρδιές,

ενώ τα

Φρουκτώδη σώματα των νεαρών γυναικών
Διατελούσαν ως εάν οι φρέσκες καθεδρίες

Μιας αγνώστου και μελλούσης ακαριαίως 
Εδέμ της Διαφανούς Ουσίας· υπήρχε δ' ως 

παγκόσμια

Στέγη μια σιγή στον σκοτεινό ουρανό αλλά 
Και ένας μικροθορυβικός απόηχος από τις 

Εσώθυμες σκέψεις των ανθρώπων, οι οποίοι
Είχαν συρρεύσει εξ άλλου στις πλατείες από

την αρχή του Χρόνου

αγωνιωδώς

Αναμένοντας απ' τα περικείμενα αγάλματα να
Ομιλήσουν· στο δε εσωτερικό του παγκοσμίου

Αμφιθεατρικού χώρου υπήρχε μια σκακιέρα με 
Τους πεσσούς να συνεννοούνται μεταξύ τους σε 

μια γλώσσα

Όχι πλήρως μη ανθρώπινη, ενώ οι δύο παίκτες
Σωσίας ο ένας του άλλου, φορούσαν τις στολές

των δυτών· 

Πέριξ δ' αυτών 

Εξετείνοντο προς πάσα δυνατή κατεύθυνση οι 
Κήποι των Εσπερίδων που διαφορίζονταν από

Την ισχύουσα καθολική νύχτα με τόνους μιας
Μόλις διακριτής στο στερέωμα εσπέρας αλλά

Και με κυανομέλαινες τις όψεις των συννέφων
Που ήτανε τεταγμένα σε ευκρινείς σειρές ωσεί

στρατεύματα των μη άμεσων ονείρων·

Κάτω δε από τις συννεφοστοιχίες οι πελώριοι
Τοίχοι που οριοθετούσαν το Πραγματικό από

Το Είδωλό του, κατεπληρούντο από φυομένες 
Αναρριχητικές επεκτάσεις χρωματικών υάλων 

Και αχανών σωλήνων εκκλησιαστικών οργάνων
Εκ των οποίων μόλις και ακούγονταν κάτι σαν η

Καθημερινή ανθρώπινη συνομιλία σε χώρους
Μεσμερικών συνωστισμών και ανακατανομής

της ύπαρξης·

Ενίοτε όμως, αυτοί οι ήχοι διεκόπτοντο από τις
Σφοδρές φυγικές ελίξεις μιας τυφλής μουσικής 

Ενώ το Φως που εισήρχετο σιγά σιγά από τις
Κοσμικές στέγες άφηνε να σχηματίζεται σαν

εντύπωση

Πως το σύμπαν ήταν καθ'όλα μια χαρτονένια
Σκηνή σε παιδικό θέατρο που χωρίζετο απ' το

Πραγματικό, ως εάν με οφθαλμικά φινιστρίνια 
Έναντι των ορμητικών υδάτων των φερομένων 

ως ζωντανών μορφών· 

Πόσον καιρόν είσ' εδώ κάτω, Οδυσσέα, μπορείς
Να θυμηθείς, τονε ρώτησε έξαφνα η γυναίκα με

Το σάρκινο βελό - το ίδιο το πρόσωπό της, ενώ η
Πολιτεία από κάτω έδειχνε ερημωμένη με μόνον

τον ουδέτερα θλιμμένο

Ήχο ενός λαούτου να αποτολμά την απάντηση·
Το πρόσωπο-βελό της υπομνημάτιζε ολοένα τη

Φωτιά και την Τρελλή Αγκαλιά στο χρυσαφένιο
Σκοτάδι ενός παναιωνίου Τώρα με δίχως τίποτε

Να το ακολουθεί πριν ή μετά· 

Οι όσοι απομείναντες στις οδούς δεν εφαίνοντο
Να ανησυχούν ιδιαίτερα από το εισβάλλον φως,

αν το είχανε κιόλας αντιληφθεί,

Και παρ'όλο που δεν θα μπορούσε να λεχθεί ότι
Η Πολιτεία ενέμενε η ίδια ως ήτανε προ ολίγου,

Εν τούτοις, τίποτε δεν εσήμαινε μια σημαντική
Διαφορά στην όλη λελογισμένη πρόσληψή της

από τις αισθήσεις·

Υπήρχαν αυτά που υπήρχαν πάντοτε σε όσο
Πληθυσμό και αν έσχε κατά καιρούς η Γαία:

Ένας και μόνο ταξιδιώτης στον κόσμο και μία 
Μασκαρεμένη σε μορφές διαφόρων γυναικών 

Νεράιδα μονίμως στο πλάι του,

Ένας δρόμος πίσω του με μόνον μια γέφυρα
Μπροστά του που οδηγούσε σε ένα απότομο

κενό

Και 

Μια Τοτεμική Άλυσος πρωτοζωικών μορφών
Στο πάρκο ωσεί αλλόκοτο γλυπτό τέχνης που 

φωταγωγείτο εκ των

ένδον - τόπος προσκυνήματος

για πολλές γενεές·

Εριτάμον, Ιμμερκέτης, Οδυσσάμενος, Έλιξ,
Υφαίνων, Ντρόενεν, Ίχς, του φώναζαν από

Την απέναντι πλευρά 

Με ονόματα που φάνταζαν στην ακοή ως 
Δικά του  από κληρονομιά φωτεινοτέρων

αιώνων,

Και μια Μέλισσα σε παρακείμενο κήπο να
Έχει πάρει πλήρως το χρώμα των ανθέων

εκείνων

επί των οποίων είχε αγκυροβολήσει,

Αδιάψευστο πειστήριο ενός κόσμου που
Προέβαλε στη δική του αυτόνομη αυγή

Με όσο το δυνατόν πιο διακριτικό τρόπο·
Χωρίς ωστόσο να σημαίνει για  αυτό πως

Μια τέτοια διακριτικότητα θ' αρκούσε
Για να συνεχίσει να γυρίζει ο παλαιός 

ο κόσμος 

το ίδιο ανέμελα ασυνόδευτος

γύρω από τον μυστικό του Ήλιο·