Monday, September 16, 2013

MONTE CIRCEO : AMOR MUNDI




Και τι είναι ακριβώς το εκτεταμένο
Θέαμα του κόσμου, στη πιο ακραία

Ανασάλευσή του προς το δριμύτερο
Φως της στιγμής, τούτο σημαίνεται

Στο πάθος του ανδρός για τη μείξη
Με τον έτερον κυτταρικόν ιστό της 

γυναικός, 

Ότι το Δύο 

είναι μια

Τόσον σκοτεινή ελεγεία χαράς που
Κι οι άγγελοι εξεπλάγησαν σφόδρα

Από τις συνέπειές του επί του απτού
Νέου κόσμου που αποδίδεται οιονεί

Στους ανασφύζοντες από προσμονή
Κορμούς του έρωτα όσον πάλλονται

Μέσ' στην υγρή μαγεία της μείζονος
Προσυμπαντικής ληκύθου που ρέει

Κάθε φορά τα σκοτεινότερα υλικά
Για την φωτεινότερη αλχημεία της

ψυχής·  

Όμως, αλήθεια,

Ζούμε από τότε που πεθάναμε για
Τους ουρανούς σε μιαν ατέλειωτη

Νύχτα μαγείας και σαγήνης εκ των
Κατοπτρικών προσδιορισμών του

Ενός ερωτικού ειδυλλίου που ήγαγε
Την ονειρική γένεση και προφάνεια 

Αυτού του ομιλούντος κόσμου, άπαξ
Πλασμένου από Μήλο και Καθρέπτη

στα απρόσιτα

νοοπηγικά εργαστήρια

της Δημιουργίας

Και δράττουμε πάντοτε το όνειρο 
Της ζωής από μια κατάπαυση του

θορύβου του όχλου

Ότε η νύχτα ξεχειλίζει πλέον από
Την γαλαξιακή πισίνα των αιτιών

και των αιτιατών

Και όταν καταπλέουμε στην νήσο
Μιας διαφανούς πολυσυχνάστου

ερημίας 

Ως εάν η νήσος Αιαία στα χαμηλά 
Σκοτάδια των εσωψύχων υδάτων·

Μάγισσα, είπε σε μια στιγμή στην
Κίρκη ο Οδυσσέας, δεν είναι μηδέ

Η χάρη σου μηδέ και η γοητεία σου
Που με τραβούν κοντά σου, κι ευθύς

Της χαμήλωσε το χέρι με το ραβδί
Προς τα κάτω να κοιτάει μόνο την

ούτως ή άλλως

υπνωτισμένη γη·

Είναι η παιδική σου τρέλλα, Κίρκη,
Που είναι το μέτρο της αγάπης μου 

για σένα,

Ότι αν μπορείς τους ανθρώπους να
Μεταμορφώνεις σε χοίρους, τότε η

Μαγεία σου δεν είναι τίποτε άλλο
Παρά μια σοφή πρότερη αλήθεια

Προτού υπάρξει καν ο άνθρωπος 
Και ο χοίρος, και την οποία είχες

Την οξύνοια να φωτοβολήσεις σε
Πράξη σε αυτό το ξεχασμένο από

Τον κόσμο νησί που βρέχεται από
Παντού από όνειρα και όχι από τη

θάλασσα,

συμπλήρωσε

Και κοιτάζονταν στα μάτια και οι
Δύο επίμονα με τα βλέμματά τους

Να αψιμαχούν στην αγάπη, και το
Ετοιμοπόλεμο πάθος αρπαγής του

ενός απ' τον άλλον·

Και 

Αν εμένα δεν μπορείς να με κάνεις
Χοίρο, είναι όχι γιατ' είμαι ο πλέον

άτρωτος στις γητειές σου,

Αλλά γιατί η καρδιά σου είναι μια
Δύναμη κατά πολύ πιο ισχυρή απ'

Το ραβδί σου και μονάχ' αυτή΄ναι
Αρκετή να τ' αποσύρει από τη θέα

μου,

Γιατί δεν είναι ακόμα ει μη το Μώλυ  
Που μου δώσαν οι θεοί πριν έλθω να

σε βρω,

Προσέθεσε αινιγματικά ο Οδυσσέας 
Και την πήρε και τηνε κάθησε πάνω

στα γόνατά του 

σαν κοριτσάκι χαιδεύοντας

τ' αστρόμυρα μαλλιά της·

Το δε διαρκές φιλί που δώσανε κατ' 
Εκείνη τη νύχτα αλήθεια ήταν πόσο

Ένα φιλί ανάμεσα σε δυο κόσμους
Όχι και τόσο διαφορετικούς όπως

Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς·
Και τι κατ' ακρίβεια ξεχωρίζει ένα

μαγικό παιδί

από τον άνδρα τυχοδιώκτη

στις οάσεις των ψυχών τους,

Τούτο ισούται μονάχα με την λεπτή
Πνοή της δρόσινης αύρας κατά την

πανίσχυρη πρωία

Μιας πλάσης ξανά κρυστάλλινης
Και φρέσκιας ως ότε ήτανε κατά

την

Πρώτη εμφάνιση της

στην ορατότητα του ζην·

Την μίαν ασύλληπτη μαγεία του
Εγγίγματος μέσ' στα υγρά φώτα

της επιθυμίας

Πλέον μην αφήνοντας επ' ουδενί
Να χάνεται στον ούτως ή άλλως 

Εξαντλητικώς αδιάφορο για την
Ανθρώπινη καρδιά

Τροχό του κόσμου·