Wednesday, July 24, 2013

ΑΥΡΗΛΙΑ




Ο έρωτας είναι η τέχνη του υπάρχειν,
Ήγουν, την θυμότανε παλαιότερα να

Του λέει στις παθιασμένες ερωτικές 
Συναντήσεις τους μέσα σ' ένα μικρό

τυπικά νεανικό παλάτι 

στο μέσον

Μιας οχληρής οικουμενικότητας που
Ολοένα εξέτρεπε τους ανθρώπους σε

θεάματα δίχως άρτο·

Κι εκείνος που υπάρχει, είναι πάντα
Αυτός που χάνεται στον κόσμο σαν

μια πνοή,

Ένας κόκκος πυρίνοιας στα χαμηλά
Έρκη της παγκόσμιας υπνηλίας και

σε

Απρόκλητη κατάδυση στον Εγκέφαλο
Μιας τελεολογικής Μαγείας των αιεί

Παραστάσεων και οραμάτων σαρκός
Ότ' αυτή περισφίγγεται κορμό με τον

κορμό

Προς την διάθλιψη των ειρκτών της
Ψυχής, και προς μια σωματική ώση

Της υγρής, σύγκορμης αιωνιότητας
Δυο εαυτών που καθίστανται πλέον

ένας,

Του έλεγε, και εκείνος εθαύμαζε την
Ωριμότητα και την ευφυία της παρά

το νεαρό της ηλικίας της

Το οποίο και θεωρούσε ως καθαρά
Συμπτωματικό γνώρισμα επί πάσης

της υλοκατανομής των παρουσιών

στο σύμπαν·

Τον κοιτούσε άλλωστε επίμονα καθώς 
Κατέσφιγγε απαλά με τα χέρια της το

λαιμό του, 

Προσποιούμενη παιγνιωδώς ότι τον
Πνίγει· η δε πανευωδία του λευκού

αλαβάστρινου κορμιού της

Που περιδιεχέετο στην κάμαρα ωσεί
Πασιφάνεια των κήπων της καρδίας

Στον ακάλυπτο οντολογικό περίχωρο
Της αναμονής κάθε λεπτού και κάθε

στιγμής ανθρωπίνου ζωής,

Έκανε ακόμα πιο φανερή εκείνη την
Εξωστρεφή αλήθεια που λέει πως ο

Άνθρωπος δεν είναι παρά το γέννημα
Της μετεδεμιαίας ορμής του προς την 

ζωή,

Και ορμή προς ορμή δεν είναι παρά
H γενναιοδωρία του θεού προς τους

ανθρώπους,

ότε νοούν κάποτε καλώς ότι 

Ο κόσμος χωρίς τον κόσμο μπορεί
Ασφαλώς να υπάρξει, χωρίς έρωτα

όμως

αδύνατον· 

Σκεφτόταν και την ξαναθυμόταν
Με νοσταλγία καθώς εδιάβαζε το

μεσημβρινό ηλεκτρονικό

μήνυμά της μετά από κάποιο

καιρό·

Πάντα τόσο λεπτή και ευγενική
Στην προσέγγισή της ωσάν φως

δωρεάν προς τους

εσώτερους άγριους καταρράκτες

του εαυτού του·

Η μόνη που πιθανώς τον κατάλαβε
Ποτέ ανάμεσα στις τόσες διάφορες

της ζωής του

και των ποιητικών καταδρομών του

επί του κόσμου,

Κι ακόμα και ο Χρόνος τότε έπαυσε
Ευλαβικά να κυλάει σε μια και μόνο

στιγμή σιωπής,

Ότε μονάχα ο σφυγμός ακούγεται,
Ότε ο σφυγμός κυριεύει επιταχέως

την του ανθρώπου ακοή

Κάλλιστο αίμα χαράς·