Monday, December 10, 2012

IL FAUT VIVRE LA VIE




Η πόλη φωσφόρος κατά το απόγευμα
Εφάνταζε ως εάν η ανοιχτή πύλη προς

Την επικράτεια μιας άγνωστης ακόμα
Ελευθερίας η οποία ωστόσο φαινόταν

προσηνής στον άνθρωπο,

Ενώ τα υγρά φώτα των λεωφόρων που
Εδίνιζαν την ατμόσφαιρα έμοιαζαν να

είναι

Από πάντα εκεί σαν ο καταυλισμός της
Ύπαρξης στην ομίχλη του θεού· πόσος 

αλήθεια

καιρός πέρασε

Από τότε που ο κόσμος αυτός πήρε για
Πρώτη φορά μορφή μέσ' από 'να θολό

Κάτοπτρο της Επιθυμίας

Και περιστρέφεται ωσάν μήλο φωτιάς
Στο κέλυφος της νύχτας αφήνοντας να

ισχύσουν 

τα

Απτά καλέσματα της πεισιβίωτης ύλης
Μέσ' από το βαθυσκάφος του Χρόνου,  

Τούτο, μόνο η ποίηση το πιστοποιεί, ότε
Αποφασίζει πλέον να μην είναι άλλο από

Την 

Συνθήκη των ερημικών αγγέλων με τους 
Συγκεντρωμένους θνητούς· ότι ο ποιητής 

πάνω απ' όλα 

ομιλεί
  
Μέσ' από το πελώριο γαλαξιακό μεγάφωνο
Προς τις αποικίες ενός γλεντόφυρτου νοείν 

με καταρρακτώδη ιθαγένεια ενδόθεν

και με την ευθυμία

των θεογόνων κυττάρων ενός εαυτού,

Γιατί ακόμα, η ζωή είναι πολυτιμότερη
Κάθε αθανασίας όντας ανεπανάληπτη   

και μία

Κάθε φορά, και η ίδια είναι η Κυριακή
Της σκοτίας Αλήθειας στους ουρανούς

Στον ίδιο ανεωγμένο ουρανό μιας ισχυρώς
Φωτιζομένης σκακιστικής αιθούσης καθώς

Τα δύο σώματα πάνω από τους πεσσούς 
Εθεώρουν μεγάλως τα απρόβλεπτα των

κινήσεων

καθώς και την πιθανή κατάληξή τους,

Σε μια

Επιταχυνομένη και αγωνιώσα ανάσα
Καθ' όσον οι διακριτές συσπάσεις των

Μιμικών μυών Επί της επιδερμίδας του 
Προσώπου της γυναικός, προετοίμαζαν 

Μιαν επισυσσωρευμένη έξοδον ηδονής
Επικειμένης σε λευκόψυχο κατακλυσμό  

Εκ του ανασφύζοντος από δίψα φωτιάς
Κέντρου των ακαλύπτων καλλισφύρων 

ποδιών της,

Οι δε απαλές μετωθήσεις σαρκός  επί την
Σάρκα καθώς και οι σπασμικές ώσεις της

Περιφέρειας της οποίας το κέντρο ήτανε
Η ίδια σεισμική δήλωση δημιουργίας στο

Αχανές πρωινό των κόσμων ότε το Πνεύμα
Καθίστατο ιδρωρυθμογόνος σαρξ, επέλυαν

Κάθε μεταφυσική εναιώρηση του ζην σε 
Μιαν θερμή αγκαλιά, και τι ακριβέστερο

Μπορεί να ζητά ο άνθρωπος ει μη την 
Σύμμειξη δύο κόσμων σε έναν· είναι η 
  
αιέν ιδία επαφή

Των αλλοτρίων χειλέων μεταξύ τους που
Δεν άγει προς τίποτ' άλλο παρεκτός ενός

αυτοσκοπού

Ο οποίος μόνος του πληροί κάθε νόημα
Φυγόκεντρο εκ της ζωής με κεντρομόλο  

το ερατοσθενές αεικίνητο

της αγάπης για το άλλο πρόσωπο

χωρίς όρια,
 
Οι δε κλονισθέντες και παραμερισμένοι
Πεσσοί εκ της σκακιστικής τραπέζης θα

Παρέμεναν ασφαλώς οπίσω επαρτίζοντας
Το μνημείο σε μια κατ' ελπίδα φιλοσοφική

μελλούμενη

ανθρωπότητα,

Αναπάντεχα φωτισμένο 

Από την δρόσινη και ηδύοσμο ανάσα
Γυναικός που στην όλως τεταραγμένη 

και ηδονική

Ασυστασία και επειγότητα της έξαψης,
Κατέστησε περιττόν κάθε άλλο πόλεμο

στον κόσμο·