Ίσως γι' αυτό, οι νύχτες του κόσμουΕίναι τόσο μεγάλες όσο μια κραυγή,
Αλς,
Επειδή ο άνθρωπος στο πίσω μέρος
Του μυαλού του που το νέμονται ως
τώρα οι αγγέλοι μόνον
άλλο δεν αναμένει
Παρεκτός του εγγύτερου φωτός μιας
Παγκόσμιας μαγείας του νόστου που
Θα κάψει την στιγμή του προς όφελος
Της οριστικής παμμειξίας του με κείνο
το όνειρο
που κείται
παραπλεύρως της Ομιλίας
Και σαν νεαρό ελάφι χάνεται στο δάσος
Του πραγματικού μόνο και μόνο για να
προβάλλει
Την επόμενη στιγμή με το κύρος μιας
Συμμαχίας με την αιωνιότητα έτι που
Αναζητείται στα περιθώρια του μόχθου,
Όταν το πρωί καταφθάνει ένας ο ήλιος
Και
Ο θάνατος ένας για τους απορημένους
Θνητούς· στο τέλος όμως παραμονεύει
μόνον
η Ζωή,
Αυτό να το έχεις υπ' όψη σου, Αλς,
Έλεγε η νεαρή Έννοια και τα μεγάλα
Μάτια της ήταν διάπλατα ανοιχτά ως
εάν αντίκρυζε
Τον ωκεανό στο πρόσωπο ενός και μόνο
Ανθρώπου, ενώ ο δρόμος ήταν γεμάτος
από σταματημένα αυτοκινήτα
Που περιμέναν ένα σήμα από τον θεό
Για να χαθούν στην ασύμμετρη νύχτα·
Υπήρχε ακόμα μια προγηραιά γυναίκα
Στην άκρη του πεζοδρομίου που 'βριζε
τους οδηγούς,
Δεν με αφήνετε να περάσω, τους έλεγε,
Δεν έχω να πάω πού, απ' αριστερά είναι
η ζωή
από δεξιά πάλι η ζωή,
Όμως
Από κάπου θα πρέπει να περάσω κι εγώ!
Τους φώναζε και έμοιαζε σαν ένα κέρινο
ομοίωμα του θανάτου
Με την σάρκα της ν' αυλακώνεται άγρια
'πό τις ρωγμές που άφηναν απάνω της ο
χρόνος
και η αναμονή ενός θαύματος
που δεν ερχόταν ποτέ,
Αυτή είναι η Μαλίνα, σου λέγω, Αλς, του
Είπε τότε η Έννοια, καθώς η υπερώριμη
κυρία
Είχε ακινητοποιηθεί στη μέση του δρόμου
Και εφάνταζε ωσάν να στοχάζεται το αιέν
αδιαπέραστο
του
τετελεσμένου·
Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι σε τριάντα
Χρόνια μπορεί να προκύψω ως μια τέτοια
φλεγμονή στην ορατότητα,
Μα εγώ, αλήθεια, σου ορίζω Αλς,
πως
Οι γυναίκες δεν θα έπρεπε να γερνάνε ποτέ,
Γιατί άλλο δεν είναι παρά μια νηφαλιότερη
επιστράτευση της αγγελολογίας
εκτός της μεταφυσικής
Στο πιο ωμό πεδίο της καύσης των ζώντων
Και όχι των νεκρών· άνθρωπος καλείται ο
χυμός προς άλλον άνθρωπο
Αλς
Και η γυναίκα που δεν είναι λουλούδι θα
Είναι για πάντα μια τραγωδία χωρίς έναν
τραγωδό να τηνε συγγράψει,
Ότι το θήλυ οφείλει το κάλλος στην θέα
Σαν μια απόπειρα να φανεί η γλυπτική
του χρόνου
σε θρίαμβο μετεδεμιαίο,
Γιατί
'Ο,τι δικαιώνει τον άνθρωπο στην γη δεν
Είναι η μεταφυσική μηδέ ωστόσο και η
φυσική
αλλά η χημεία των εννοιών
όταν δημιουργούν ζωή απ' τη λέξη,
Έλεγε η νεαρή Έννοια και τα κατακόκκινα
Χείλη της έδειχναν σαν να φωτίζονται από
μια πιο καλόγνωμη κόλαση
Που σπάνια η ανθρωπότητα υποψιάζεται
Κατά τις προσμονές των βραχυπροθέσμων
ιδιωτικών παραδείσων της,
Ας προχωρήσουμε, της είπε τότε ο άνδρας,
Τι σε έπιασε ξαφνικά να συζητάς για μιαν
γυναίκα
που δεν γνωρίζεις καν,
Και περνώντας ελαφρά την παλάμη του
Στην σφριγηλή ελλειπτική μέση της την
Ώθησε προς τα περαιτέρω του νωχελικού
Βάδην εντός της ανάρχου παλιγγενεσίας
των φώτων
μιας πόλης
Που εγκυμονούσε για κάθε έναν των
Πολιτών της λερναία πεπρωμένα της
θλίψης και της χαράς,
Σου μιλάω, Αλς, του είπε η νεαρή και
Οι λευκόρροες υδατώδεις ανταύγειες
στο
καλλίδροσο πρόσωπό της
Έδειχναν να συναγωνίζονται σε λάμψη
Το αναπεριρρέον φως του κόσμου που
χέετο προς κάθε κατεύθυνση
του τυφλού συνειδέναι,
Ότι εγώ δεν γνωρίζω ακόμα ποιος ο
Πραγματικός χρόνος της ζωής και ο
του θανάτου ποιος
και αν
Υπάρχω αυτή τη στιγμή εγώ η ίδια
Ή το μόνο που παρίσταται είναι η
Ανυπόμονη σκιά μου στο μέλλον
Αυτό δεν είναι παρά προμάντεμα
της φωτογένειας του θεού,
Εφ όσον κάτι θα γίνει, Αλς, έχει ήδη
Συμβεί, και εμείς απλά αναμένουμε
την αργή κίνηση του χρόνου
καρέ καρέ
καθώς
Το φιλμ της ζωής έχει ήδη περατωθεί,
Tου εδήλωνε με ψύχραιμη ανησυχία,
Ενώ στις προτροπές του να κάνει πιο
Σαφές τι εννοεί, εκείνη δεν απαντούσε
Ερώτηση και απάντηση αφήνοντάς τες
Ανοιχτές σε έναν καταφανώς πιο άμεσο
Αναπροσδιορισμό
του εκκρεμούντος κάθε φορά
Είναι,
Ακόμα και σε μιαν νυχτερινή αγκαλιά
Απαλλαγμένη από σκέψεις σκοτεινές
Τους
Ατέλειωτους παφλασμούς των κυμάτων
Της κατάμαυρης θάλασσας του χρόνου
προσπερνώντας
Στο σπασμικό ρίγος μιας ηδείας επαφής
Που κυριαρχικά διαβρώνει κάθε φορά
τους ανέστιους
Εξακολουθητικά ανθρώπινους
στοχασμούς·
Posts
