ΤΡΟΧΑΛΙΑ

Δεν ξέρουμε ακριβώς τι ανεσύρετο
Σε ήχο τόσο σταθερό μαζί και ετοιμόρροπο

Κάποιος απομόνωσε την εικόνα της
Κάποιος την εντόπισε μέσα στη βουερή μάζα

της πλατείας

Σαν μηχανικό τοτέμ, ανέσυρε και επέσυρε
Πηλό και μάσκα ίσως· αίμα και λόγο πιθανώς·

Οι άνθρωποι την προσπερνούσαν
Λογικό άλλωστε εφ' όσον ορατή δεν ήταν

Αναμενόμενο εξ άλλου εφ' όσον ο συρμός
Αισίως φάνταζε αβλαβής

Δεν έχω άλλη άνωση, δήλωσ' αίφνης ο περαστικός
Κι έχω ακόμη να παρατηρήσω ότι δεν υψούται

η ζωή

Ας δοκιμάσω τούτη την άνοδο, κατέληξε,
Ας επιχειρήσω και αυτή την αρπαγή

Έτσι κι αλλιώς φαντάζει νόμιμη καθ'όλα,

Και ώδευσε προς την κατάποση
Μην πας ακόμη, του 'πε κάποιος, φίλος προφανώς,

Κοντοστάθηκε για λίγο , το σκέφθηκε

Εν τέλει όμως πήγε



photo by Maximax


*******************************************************************
Η "Τροχαλία" ήταν το πρώτο ποίημα που αναρτήθηκε στην Β' Περίοδο του THE RETURN blog.Εδώ αναρτάται εκ νέου με εικαστική και ηχητική συνοδεία.

ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

στην Maximin-Maximax


Ο ορυμαγδός της θεότητας καταμεσής
Της βροχής, έλεγε ξαφνικά ο Ντράγκο

Περιμένοντας στο σταυροδρόμι έξω από
Το ξενοδοχείο να περάσει απέναντι, ενώ

η νύχτα

είχε εισχωρήσει

βαθειά

Μέσα στις ψυχές των περαστικών τόσο
Που τους έκανε κάποτε να φωτοβολούν

από το ίδιο

το

σκοτάδι,

Και ο θρίαμβος του τετελεσμένου πάνω
Στην αμέριμνη θνητότητα, συνέχισε να

λέει

αργότερα,

Είμαστε γι'αυτό οι φύλακες της θλίψης
Που την λογίζουμε ως πιο ιερή και από

την

φωτιά

Στις πρώιμες εγέρσεις των πρώτων γόνων
Στην επιφάνεια ενός αδάμαστου ακόμα

πλανήτη

Όμως, νύχτα στη βροχή γεννιούνται οι
Άνθρωποι πάντοτε και νύχτα στη βροχή

πεθαίνουν

Με το στερέωμα από πάνω τους σε πιο
Ισχυρή σιωπή, και ενδιάμεσα από το ένα

Λυκόφως στο άλλο, η θαμπή λάμψη ενός
Ειδώλου που αντανακλά μοναχικό έλεος

στα

αναποδογυρισμένα

ανάκτορα του ουρανού

Ιδού είμαστε ξανά στην ομίχλη οι σιωπηλοί
Χείμαρροι στους αύλακες του χαμού, και

Ολόγυρα ας θροίζουν ανέπαφα οι άνθρωποι
Στα χαμηλότερα της κίνησης και της ωμής

καταχνιάς

των

λέξεων

Και ένα μόνο βλέμμα ζωής αρκεί για να
Απλώσει περισσότερο σκότος και ψύχος

στην θεία λειτουργία

του κρίματος

απλά

να υπάρχεις,

Και ο έρωτας η περίφωτη συγκυρία ανάμεσα
Σε πλάνηση και στιγμή· το βαθύτερο έρεβος

της

γυναίκας

θα μας καθηλώσει ξανά

Σε εγκλεισμό σάρκας και χρόνου, σε μια
Ιερότερη ιδιοτέλεια του πραγματικού επί

της σκορπισμένης

στον ίμερο

φωνής του πλήθους

Και το ηλιακό δίχτυ του πόθου που σύρεται
Από τον συνωμοτικό ουρανό μέχρι τους πιο

Απόκρημνους βραχίονες της αφής πάνω σε
Αφή, μία σκηνή θεάτρου που κρατάει όμηρο

την κατάπληκτη ανθρωπότητα

στα εκμαγεία των

σκηνικών εκφράσεών της

Βλέπω γι' άλλη μια φορά τους αιώνες που
Χέονται σε μία σκέψη ανθρώπου όπως το

φως στην όραση,

όπως οι στίχοι

στο κατάκοιτο ποίημα

Ξανά το πειστήριο της ακεραιότητας της
Νύχτας, ένας μοναχικός επαίτης στα άδεια

στάδια

του κρότωνα

της επιθυμίας

Με την κραυγαλέα σελήνη από πάνω του
Να τον ψύχει σε αποψινή λιτανεία φωτός

Και ένας ψίθυρος στη γωνία του κόσμου να
Επαναλαμβάνει παράτονα Μόορν Μόορνα

Και πάνω απ'όλα ο κορυδαλλός στην λευκή
Πρόσοψη της παιδικής ηλικίας που χάνεται

σε αιωνικές δρασκελιές

στην πιο φωτεινή

οικουμένη,

Μα εδώ

Το κάθε ξέφωτο της ζωής ανθρώπου δεν είναι
Παρά το τέλος του κόσμου και η αρχή του και

η λαιμαργία

ενός θριαμβικότερου

θανάτου

Στα απομεσήμερα της νωχέλειας όταν ένας
Λευκός κύκνος εμφανίζεται ξαφνικά στη μέση

του

δρόμου

Και αμέσως μεταμορφώνεται σε συντέλεια
Που απειλεί να σταματήσει μια για πάντα

την

κτίση

Σε μια στάση, γιατί είναι αλήθεια πως εμείς
Με λεωφορεία καταφθάνουμε στις άδειες

πλατείες

του

ζην

Όμως αναχωρούμε με ατμόπλοια σε πέλαγος
Που αναποντίζεται σε βάθη της πρωτόγνωρης

αχρονίας·

Είναι η ανθρωπότητα, είναι για άλλη μια φορά
Ο ανήλιαγος κύκλος της πτώσης σε μια οικεία

ανοικειότητα

του θανάτου

και εμείς

Θα κληθούμε ξανά να διαλέξουμε ανάμεσα
Σε λείψανα, φάνηκε να καταλήγει ο Ντράγκο,

Ολόκληρη η ζωή μια αντανάκλαση αγνώστου
Φωτός στο βάθος ενός σπηλαίου, και οι ολίγοι

επισκέπτες

κωπηλατούν

σε μια βάρκα

Που αργά προσπερνάει τους νυκτικούς βράχους
Χωρίς να φθάνει ποτέ αυτό το αμυδρό φως που

φαντάζει

να στέλνει σήματα

από τους τύμβους των ονείρων,

Είπε ο Ντράγκο, και κοίταξε ξανά την διάβαση·
Δεν ήταν άλλος κανείς εκτός από τον ίδιο και

'Εναν διστακτικό σκύλο ο οποίος όμως πέρασε
Πολύ πιο γρήγορα στην άλλη μεριά απ'όσο ο

ίδιος,

Δεν γνωρίζω,

είπε,

Γιατί μιλάω μόνος μου και για ποιο λόγο τα λέω
Αυτά, δεν γνωρίζω ακόμα αν αυτός ο σκύλος που

προχωράει μπροστά μου

είναι

ο σωσίας της ανθρωπότητας,

Έχω την αίσθηση πως ο κόσμος είναι και αυτός
Ο σωσίας ενός βασιλείου πραγματικότερου που

αναπαύεται

στον νου μας

Και σαν πυρ δριμύ που φλέγει τα μηνίγγια της
Τρέλλας την ακατάλληλη ώρα, θα αναφανεί,

λέγω,

θα φανεί

Όταν και η τελευταία λέξη δεν θα έχει ειπωθεί
Ακόμα, και όταν ο τελευταίος άνθρωπος δεν

θα έχει ζήσει

ποτέ,

Ολόκληρη η κτίση μία σαγήνη στην άκρη της
Διαρκούς νύχτας, και κάποτε ο υπνοβάτης θα

ξυπνήσει

Και ανάμεσα σε φωτιές θα κάνει ένα βήμα
Ακόμα μπροστά και η ζωή του θα καταπέσει

σαν άδειος φλοιός

στο βουβό δάπεδο της γης,

Και κανείς περαστικός

Δεν πρόκειται να την μαζέψει από κάτω,
Μόνοι μας θα ξυπνήσουμε στην αλήθεια

Με μία θέληση φυγής

ξανά

προς τις απτότητες των όντων

Με ένα τυφλό μάτι σφηνωμένο στα βουνά
Να βογγάει το πρωί αναθεματίζοντας τους

ζωντανούς

Που αποφάσισαν ξανά να μην υπάρξουν
Για να υπάρχουν, και κατά την εσπέρα ο

φύλακας

θα κλειδώσει την πόρτα

απαγορεύοντας την έξοδο,

Είπε ο Ντράγκο και παρατηρούσε με πολύ
Σκοτεινή διάθεση τον σκύλο μπροστά του,

Ήταν φανερό πως το ένα πόδι του ήταν
Σπασμένο και προχωρούσε κουτσός προς

τον άδειο κάδο

των

σκουπιδιών

Η δε ουρά του δεν σταμάτησε ούτε στιγμή
Να τινάσσεται χαρωπά, μπροστά στο από

αιώνες

παγωμένο βλέμμα

του θεού


****************************************************
Η άνω photo , θέμα από το Tattooing the Sutface of The Moon

ANNA NETREBKO, THE RISING FORCE

Φαίνεται πως τελικώς η χαρισματική Ρωσσίδα soprano έχει χωρίσει το κοινό της όπερας διεθνώς σε δύο στρατόπεδα. Στους φανατικούς υποστηριχτές της και στους ακόμα φανατικότερους επικριτές της που επιστρατεύουν συνεχώς το ιερό φάντασμα της Maria Callas για να το αντιπαραθέσουν σε αυτήν.
Οι διαφωνίες και οι "αψιμαχίες" δεν στερούνται ενίοτε επιπολαιοτήτων, ακροτήτων ακόμα και τερατωδών ανοησιών.

Η Callas υπήρξε σίγουρα Η divina , ένα τέτοιο καλλιτεχνικό μέγεθος που είναι πολύ αμφίβολο αν θα το φτάσει κάποια άλλη soprano ξανά (και μιλάμε πάντα για δραματική coloratura, γιατί σε επίπεδο βαγκνερικής soprano ο θρόνος της Kirsten Flagstad στον 20ό αιώνα φαίνεται απόρθητος, ακόμα και από την Birgit Nilsson).
Όμως τώρα έχουμε 2009, υπάρχουν και άλλα ταλέντα που πρέπει να φανούν και να διεκδικήσουν τους "θρόνους" τους, όπως έχει αναμφίβολα τον δικό της θρόνο η Callas, ή η Joan Sutherland. Ωστόσο θα πρέπει να είναι πάντα φανερό ότι μιλάμε για διαφορετικές φωνές μεταξύ τους, τόσο ώστε η ιδέα της "σύγκρισης" να αποβαίνει κάποτε παιδιάστικη...Αλλά ποιος είπε ότι οι οπαδοί ενός κατεξοχήν σοβαρού είδους τέχνης όπως η όπερα στερούνται κάποτε παιδιαρισμάτων;

Κατά τη γνώμη μου, οι επικριτές της Anna Netrebko είναι στο πλείστον στενοκέφαλοι και "κολλημένοι άσχημα " με το παρελθόν, όσες ανοησίες και αν πετάνε από την άλλη πλευρά οι πιο φανατικοί από τους υποστηριχτές της.
Ακόμα κρίνω εντελώς γελοίο το επιχείρημα ότι η ομορφιά της Ρωσσίδας είναι ο λόγος που την καθιέρωσε στην διεθνή όπερα και ο κυριότερος παράγων που συνετέλεσε στην εμπορική επιτυχία της.
Από πότε η ομορφιά μιας soprano μπορεί να αποβεί τελικώς ..."μειονέκτημα" , αυτό μόνο οι κατά φαντασίαν "πουρίστες" μπορούν να μας ξεκαθαρίσουν. Με αυτή τη λογική γιατί ας πούμε να μην οφείλει εκεί και η Beverly Sills, που υπήρξε επίσης πολύ ωραία γυναίκα, ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας της σε παλαιότερους καιρούς και όχι στην ανεπανάληπτη ικανότητα της λυρικής colοratura φωνής της ; (το ίδιο ερώτημα ισχύει φυσικά και για την καλλονή soprano των δεκαετιών του 50 και του 60 Anna Moffo).
Το ένα αναιρεί το άλλο; ή είναι ανθρωπίνως δυνατόν το ένα να λειτουργήσει επιβοηθητικά του δευτέρου;
Μα είναι απλό. Η Beverly Sills ανήκει σε ένα "καταξιωμένο παρελθόν", και συνεπώς η ανοησία και η στενομυαλιά μπορούν να εξαντλούνται στις πιο νέες καλλιτέχνιδες της όπερας (και η Angela Gheorghiu δεν έχει ακούσει λίγα υποτιμητικά για το αδιαμφισβήτητο ταλέντο της, σε σχέση με την φυσική ομορφιά της).

Όπως και να το κάνουμε όμως η Anna Netrebko έχει αντικειμενικά σπουδαία φωνή και φαίνεται να "κερδίζει την μάχη" και οι οπαδοί της αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο τα τελευταία χρόνια.
Στο κάτω κάτω κάθε φωνή διακρίνεται και από ένα χαρακτηριστικό γνώρισμά της : η φωνή της Callas για την βαθειά ανθρωπιά της και την μεγάλη υποκριτική δεινότητά της (είναι αμφίβολο αν η ίδια ένοιωθε ποτέ ότι "υποκρίνεται" θεατρικά - ζούσε στη κυριολεξία τους ρόλους της σε ένα ανώτερο συνειδησιακό επίπεδο, εκεί όπου ζωή και τέχνη δεν ξεχωρίζονται πλέον...), η φωνή της Joan Sutherland για την αριστοκρατικότητά της και την σκανδαλωδώς άψογη τεχνική της, αλλά η Netrebko έχει αυτό που λέμε πραγματικά όμορφη φωνή. Αν είναι κάποιος ειλικρινής θα πρέπει να παραδεχθεί ότι το φωνητικό κάλλος της είναι ισάξιο του εξωτερικού της.

Και ακόμα, η ηθοποιία της είναι κατά κανόνα θαυμαστή. Ο ρόλος της Violetta π.χ.στην "La Traviata", δεν είναι καθόλου εύκολος, και δεν είναι υπερβολή αν πει κάποιος πως μιλάμε στην ουσία για τρεις διαφορετικούς ανθρώπους στις τρεις πράξεις που η Violetta καλύπτει πίσω από τη προσωπικότητά της. Με πολύ έντονες ψυχολογικές μεταπτώσεις και αναστρέψιμες διαθέσεις σε ελάχιστο χρόνο. Και εδώ η Netrebko αποδίδει σε υποκριτικό επίπεδο πάρα πολύ καλά.

Στη συγκεκριμένη εξαιρετική παρουσίαση της "La Traviata" του Verdi στο Salzburg (από την οποία και το πρώτο βίντεο πάνω), οι "αψιμαχίες" ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα κορυφώθηκαν. Μέχρι και τα σκηνικά του Willy Decker κατηγορήθηκαν από τους "επικριτές" ως "υπερμοντερνιστικά" κλπ.
Και όμως, ήταν μια από τις καλύτερες ερμηνείες της όπερας που έγιναν ποτέ, και τα σκηνικά, τουλάχιστον κατά την δική μου γνώμη ήταν έξοχα.
Προσωπικά δεν είμαι άκριτος υποστηριχτής κάθε τι "συγχρόνου" στη παρουσίαση μιας όπερας (ακόμα θυμάμαι εκείνο το ναυάγιο της Erika Miklósa στο "Mαγικό Aυλό" του Mozart με τα υπερφίαλα και εντελώς γελοία μέσα στην ψευδομοντερνικότητά τους σκηνικά), αλλά κρίνω αναλόγως του αποτελέσματος. Αν το αποτέλεσμα είναι επιτυχημένο και ταιριαστό τότε δεδικαίωται και η πρόθεση.

Όπως και να έχει, η όλη αντιπαράθεση, με έκανε πρόσφατα να ξενυχτήσω επί τρία συνεχόμενα βράδια ψάχνοντας στα CD's μου καθώς επίσης και στα αρχεία του pc μου να ακούσω ξανά όλες τις ερμηνείες της "La Traviata" που έχω. Από την πράγματι θεϊκή και αξεπέραστη της Callas, την επίσης μοναδική της Beverly Sills, την ιδιαζόντως ευαίσθητη της Anna Moffo, την μεγαλειώδη ακόμα ερμηνεία της Joan Sutherland σημείο αναφοράς πλέον σήμερα για την "La Traviata", μέχρι την πολύ δυνατή (μερικές φορές στη κυριολεξία!) της Angela Gheorghiu (με έναν Sir Georg Solti στο podium του Royal Opera House του Λονδίνου), την αξιοπρεπή της Kiri Te Kanawa και την εντελώς απαράδεκτη της κατά τα άλλα πολύ καλής μεν, ωστόσο ατυχησάσης έξω από τα δικά της γνώριμα πεδία της μπαρόκ όπερας Mireille Delunsch...
Και φυσικά και εκείνη της Anna Netrebko, που γρήγορα έγινε μια από τις αγαπημένες μου ερμηνείες-εκδοχές της "La Traviata" του Verdi.

Στο πρώτο βίντεο, μπορείτε να διαβάσετε και επικολλημένα tips σχετικά με την αδιαμφισβήτητη ικανότητα και ομορφιά της φωνής της Anna Netrebko (και όχι της ιδίας!).
Και στο δεύτερο βίντεο η Anna Netrebko πάλι σε μια πραγματικά έξοχη ερμηνεία της "Rusalka" του Dvořák .

Η ΣΘΕΝΕΒΟΙΑ ΚΑΙ Ο ΔΑΙΜΩΝ

Είσαι η γιορτή της Πτώσης μέσα στον
Άνθρωπο, Βελλεροφόντη, του έλεγε

η Σθενέβοια

μέσα στο ερημωμένο

παλάτι,

Ένας κύκνος του λόγου, η χρυσόπτερη
Αλήθεια των αναπαμών των βροτών σε

ζωή

και

θάνατο

Και είσαι ακόμα η αναμονή του κόσμου
Στη λύση της παραίσθησής του, έναντι

Φωταυγής στα κράσπεδα της θνητότητας
Επέρχεται το μυστήριο, έναντι μαρτυρίας

Των χρυσών ολυμπίων καθαρμών λύεται·
Ότι φυγάς υπήρξες όμως καμμία φυγή

Δεν σ' επεκάλυψε στα χαμηλά του ουρανού
Ότι φιλοξενούμενος των βασιλείων είσαι και

Όμως

Μοιάζεις πως εσύ φιλοξενείς κάθε βασίλειο
Μέσα σου αποδίδοντάς το ξανά στη νιότη

του

αιώνα

Ποιος δύναται την παντοκράτειρα νύχτα
Από τα σωθικά του να βγάλει για πάντα,

Βελλεροφόντη, και ποιος τις αιτήσεις του
Προς την χαράδρα του χρόνου στην οπού

Διαμένει ευλαβικά του τυχοδιώκτη η θλίψη
Μπορεί να μετατρέψει σε βροχή ζωής στους

Αμφορείς της οπτασίας ματιών και νου, μα
Σου λέγω πως άσκοπα ριγούν οι άνθρωποι

Στα στάδια της δόξας, ασκόπως δε χέονται
Σαν ύδατα πολλά στις υδρίες των οίκων τους

Ότι απλά μια ανάσα λυτή επιχειρούν και ιδού
Πώς συρρέουν οι υπερώοι άνεμοι των δεινών

Από μια κραταιά απόφαση θεών και δαιμόνων
Δέσμιους να τους κρατούν στα δάπεδα όλων

των

δισταγμών

ανάμεσα στον Όλυμπο και τη σάρκα,

Όμως εσύ Βελλεροφόντη είσαι η νύχτα που
Καλύπτει τους νόες των ανθρώπων και πυρ

Της συνείδησής τους, και ακόμα είσαι ξανά
Ο Δαίμων της Πλάσης, ότι στην φρίκη και

τη σαγήνη

μιας αφρώδους

επιθυμίας

Γεννήθηκες και στην πτώση σου παρέσυρες
Μια δημιουργία κάτω στον κόσμο ως κόσμο

Ίσχυσες, θριάμβευσες, αλλά ματαίως, ιδού
Οι θεοί απεργάζονται δεσμά πιο φωσφόρα

Για την εγκλωβισμένη ανθρωπότητα ότι
Ανάγκη μένει ακόμα να τελεσθεί, και μηδείς

Πιο πάνω απ'αυτήν είτε θνητός είτε θεός,
Ας ήταν κρυμμένη η χάρη στα σπήλαια της

θέλησης

Ας ήταν μία απόφαση μονάχα για έναν νου
Που ονειρευόμενος στον ύπνο του διαφεύγει

ταξιδιώτης

μέσα

στο ίδιο όνειρό του

Σαν συντρίμμια ναυαγίου που σαλεύουν σε
Χορό του θανάτου μέσα σε αδίστακτα νερά

Έτσι και οι άνθρωποι ομορρυθμούν στα σκότη
Της ερχόμενης ώρας που μεμιάς καταρρίπτει

Τη σκηνή του ονείρου τους, ωστόσο εσύ ποτέ
Δεν έστερξες σε έδαφος δικό σου να σταθείς,

Ωσάν να γνώριζες καλώς την τύχη που ο άνεμος
Επιθέτει στα ίχνη των πεζοπόρων της ερήμου,

και όμως,

Βλέπω τον ίδιο πάντα άνθρωπο να περπατά
Ανάμεσα στα χάσματα κενών κεκοσμημένων

Με οίστρο θανάσιμο του έρωτα και της φήμης
Γιατί αληθώς σου λέγω Βελλεροφόντη, η όλη

Ανθρωπότητα έως σήμερα ο αχός ενός υπήρξε,
Ένας ο αρχαιότερος των ημερών, ο ίδιος θα

Προβάλλει πάντα σε κάθε ζωή νέα που η μήτρα
Γυναικός φέρει ξανά στην μεγάλη ψευδαίσθηση

του

κόσμου,

Είπε η Σθενέβοια και ούτε στιγμή δεν έπαυσε
Το βλέμμα αρπαγής επί του ξένου που έδειχνε

Να γνωρίζει θαυμάσια το εσωτερικό του παλατιού
Της Τύρινθας και να κινείται με μεγάλη άνεση

στους χώρους του,

Σθενέβοια, είσαι βασίλισσα, όμως το βασίλειό σου
Είναι ένας πλωτός πόθος της λύπης στις ολόχυμες

φυτείες

της

Φαίδρας

Ότι τη ζωή μου κινδύνεψα για σένα ν' απωλέσω
Και την σκοτεινή σου ορμή που με διέβαλε στα

φιλήσυχα ώτα

του Προίτου βασιλιά,

Και αν δεν ήταν ο σκοπός μου τις εντολές του
Ιοβάτη ποτέ ν'ακολουθήσω, ωστόσο να κάνω

Αλλιώς δεν το μπορούσα, ότι σαν μαύρος άνεμος
Άδειαζε από πίσω η εκδικητική κλεψύδρα μιας

γυναίκας

Που ορκίστηκε το θάνατό μου, τα πρώιμα λόγια
Της φωτιάς της γρήγορα στρέφοντας σε μίσος

Ισόπνοο των μεγάλων ταραχών της γης και του
Ερμαίου στο άγνωστο του πόντου των χρησμών

σε μια νύχτα

της επιθυμίας

σε σάρκα φωτός ερεθισμένη,

Πολλούς τρόπους απεργάζονται οι γυναίκες
Για να εκδικούνται, Βελλεροφόντη, του είπε

τότε

η κραταιά

Σθενέβοια,

Ότι δεν θα 'πρεπε να 'μουν εγώ ο δέκτης της
Προσβολής σου, εσύ ήσουν αυτός που σε μια

Στιγμή ανατροπής κάθε φτηνής ακολουθίας
Χρόνου σε θάνατο πιο ζωντανό και από την

ζωή

Έλυσες τη μαγεία της δύναμής σου απάνω μου
Βασίλισσα υπήρξα, όμως πιο έγκλειστη και από

Σκέψη που δεν τολμά να προφερθεί θάφτηκα
Πανίσχυρη μες στην αδυναμία μίας βασιλείας

έκπτωτης

και κλονισμένης

ανάμεσα σε σκιές ανίσχυρης ημέρας

Αλλοίμονο, μηδέν απομένει στους ανθρώπους
Ει μη ο άδειος φλοιός της ζωής καθώς ο χυμός

Πάει στα όνειρα μόνον χωρίς να χέεται πολλώς
Στα καλούπια της ευθυμίας, εγώ, Βελλεροφόντη,

Υπήρξα η πρώτη που εννόησε πόσο ανοίκειο με
Τον κόσμο αίμα κυλάει στις ισόθεές σου φλέβες

Και είμαι εγώ που θέλησες δική σου να κάνεις σε
Ένα ξέφωτο σφετερισμού και τρέλλας, και όμως

Την τόση αφοσίωση γρήγορα τηνε ξέχασες μα και
Την λάγνα υπακοή μου αγνόησες και έσβησες σαν

αστραπή

Στην αγκαλιά της οξείας Χρυσαύγειας, τον δεσμό
Που δένει μητέρα και κόρη περιφρονώντας· εσύ

Είσαι ένας κόσμος από μόνος σου που χαμηλά
Στα βάραθρα επισκιάζεις το φέγγος των θνητών

Όταν δειλά προβάλουνε τη κεφαλή το μερτικό
Τους απ'την νύχτα διεκδικώντας σαν επαίτες

Και είσαι ο Δαίμων που ποτέ δεν σκέφτηκες ότι
Το φως μπορεί για όλους τους ανθρώπους να μην

είναι

Όμως ο ήλιος σκοτεινός μένει στη πλάση αν δεν
Φωτίζει τις άλλες επικράτειες κι όχι την δική του

Κι εσύ Βελλεροφόντη είσαι ένα τείχος όπου μηδείς
Γνωρίζει πούθε η πολιτεία του, δεξιά θα δει μόνον

Την έρημο, αριστερά και πάλι η έρημος, μα αλήθεια
Πιο άγρια λαβή ισχύος θα σταματήσει γι' αλλη μια

φορά

το άγρυπνο μάτι

της βασίλισσας

Κάθε που πραγματεύεται την έξοδο του φωτός σου
Στο πλήθος· όμως ιδού κείμαι λησμονημένη από τη

φλόγα σου

Και σε αδιάντροπες υπεκφυγές επισύρεις για μένα
Τη θεία άδικη δίκη, ότι τον θάνατό σου γύρεψα μα

πια

δεν τον γυρεύω,

Όχι δια της πειθούς μα δια του τετελεσμένου ξανά
Η αλήθεια επί των όχλων, Σθενέβοια, και μηδέ της

ανάγκης

είναι η βοή της

Αλλά εκ του περισσεύματος των στιγμών, είπε
Τότε ο Βελλεροφόντης στην λαμπερή βασίλισσα,

Ποτέ ο νους το κτήμα των πολλών δεν γίνεται
Μέσω της αγγελίας, είναι μάλλον που οι θεοί

Μυστικό το μονοπάτι ετοιμάζουνε κάθε φορά
Που λόγος ανθρώπου έρχεται στους άλλους

να

κυριαρχήσει

Και σ' αυτό βαίνουν όχι οι ενήμεροι αλλά οι
Άγνοοι και οι ανύποπτοι και ποτέ οι χαίνοντες

Σε επιφυλακή ότι η ζωή αγαπά να καταλαμβάνει
Και όχι να καταλαβαίνει, μα είναι ο τρόμος που

Πρόκειται ξανά να διαφεντέψει τις καρδιές ότι
Άνθρωπος άλλο μηδέν από εκείνο που κινείται

Προς ό,τι περισσότερο φοβάται όπως οι λέξεις
Στο αποσιωπημένο κι όπως η σάρκα στο χώμα·

Όμως εσύ Βελλεροφόντη, τον διέκοψε τότε η
Σθενέβοια, ποτέ σου φανερή δεν έκανες την

Βασιλεία σου, και αν του κόσμου αυτού δεν είναι
Εσύ ωστόσο παραμένεις όμηρός του ωσάν αετός

Δεσμώτης όχι σε κελλί αλλά σ' ολόκληρη την θεία
Κτίση, ένα βήμα μπροστά αν κάνεις πια θνητός

δεν

είσαι

Και ένα βήμα πίσω δεν μπορεί να σε πισωγυρίσει
Στην ανθρωπότητα, και όμως προτιμάς να μένεις

ασάλευτος

και

μάσκα πηλού στα γήινα

Μήτε θεός να απολήγεις μα και το έθος της βροτής
Ζωής κρατώντας μακριά σου, σα να μην θέλεις πια

Τα δώρα του Ολύμπου μα μηδέ την αληία εορτή
Της θλίψης, είσαι γι' αυτό η κατάρα στον αιώνα

Μια απειλή για τους ανθρώπους και ένα άγος για
Τους θεούς, συμπλήρωσε η Σθενέβοια και έκανε

Να κινήσει ερωτικά προς τον Βελλεροφόντη, και
Εκείνος πράγματι την κράτησε στην αγκαλιά του

για λίγο,

Ο λόγος είναι η χαλαρή άγκυρα ενός πλοίου,
Σθενέβοια, της είπε τότε αναρριγώντας, με την

Ελαχίστη των νερών ορμή απασφαλίζεται και
Σωριάζεται σαν ένας γρίφος στους βυθούς της

αβεβαιότητας

Ότι νόμος ένας για τους θνητούς υπάρχει, του
Ισχυρού να ακολουθούν και όχι του ευλόγου,

Μηδεμιά η πεποίθηση που φαίνει αλλά μονάχα
Η λάμψη κατισχύει άλλης λάμψης, είναι γι'αυτό

Οι άνθρωποι σαν τα φυτά που οι ακτίνες ενός
Ηλίου να τα στρέψουνε μπορούν σε άλλη όψη

Έτσι και η εσώτερη νύχτα τα πλείονα των φώτων
Στο σκοτάδι της ποθεί για να ακμάζει η σκηνή

του

αιωνίου θεάτρου

της ανθρωπότητας

Και ιδού, σου λέγω, έως σήμερα ετούτη η δόξα
Δεν πληρώθηκε ει μη δια προσωπείων επί των

Προσωπείων και σοφής αντιγνωμίας χορού
Σε ακινητοποιημένο πλήθος που ρημαγμένο

Στέκεται ακόμα στην πλατεία του θεού μιαν
Αθωότητα γυρεύοντας μέσα στη πήλινη σκόνη

της ενοχής·

Όμως εγώ δεν εντοπίζομαι μήτε στους θεατές
Μηδέ και στους ηθοποιούς, είμαι η σκηνή που

Αχόρταγα τους στρέφει στο αίμα του ονείρου
Και είμαι ακόμα εκείνος που απολύει πάσα

πλοκή

στα δρώμενα

Όταν το κρίνω σκόπιμο, τον ίμερο της νυκτός
Γλυκείας επί της πραότητας των σιγηλοτέρων

Λογισμών του νου αναρρυθμίζοντας σε νέα
Ταραχή στη θηριώδη κυριαρχία της ελπίδας

Ότι μες στους θνητούς πια δεν καταλέγομαι
Καλώς το είπες, μα θεός ακόμα δεν αφήνομαι

Να γίνω απ' τον εγωισμό μου, δεδικαίωμαι σε
Μια λυσία μνήμη παιδίου που αρνείται έτι τα

Αθύρματά του επί γης να παραδώσει και εις
Άλλα ουράνια να στραφεί παραμερίζοντας

ωστόσο

Την καθαρτήρια δύναμη σαρκός που θνήσκει
Σε άλλη σάρκα, την γενετήσια ιαχή της μάσκας

μηδέποτε

ν' αφήσω

τόσο πρόωρα

Κι ας με εχθρεύονται οι θεοί γι' αυτό και ας με
Προσπερνούνε βιαστικά οι κοιμώμενοι εκ των

θνητών

Ότι ναι μεν εφόνευσα τη Χίμαιρα όμως ακόμα
Το νεκρό της σώμα ας είναι η μυστική ασπίδα

Στο πλευρό μου, καρπούς θηρεύοντας για χάρη
Των καρπών, οράματα θνητότητας αγρεύοντας

Προς χάριν ενός συμπαντικού αστείου που αν
Δεν σφάλλω θαρρώ ότι και αυτόν τον Όλυμπο

εγέννησε

Σε μια στιγμή παιγνίου του καθρέπτη αντίκρυ σε
Καθρέπτη καθώς τα μέλη του Λυσέως Διονύσου

Επέρριψαν στη γη σε κατασπαραγή σαρκός οι
Πολεμόφωτοι Τιτάνες, και έκτοτε γεννήθηκαν

ακόμα

Το Κράτος και το Θέατρο, δύο οι πόλοι της θέας
Στους σαστισμένους της Ιστορίας, από τον έναν

Πάνε στον άλλον χωρίς ποτέ τους να σημαίνουν
Μια τελευτή του δράματος και της κωμωδίας επί

της

απάτης

της γης

Γιατί τίποτε εδώ κάτω αληθινό δεν είναι και σαν
Λιγόθυμα αστέρια οι μύριες του πηλού μορφές

Θα απορροφηθούν ξανά απ' την μεγίστη τροχιά
Του θεϊκού οφθαλμού, κέντρο στη καρδιά του

καθενός

ανθρώπου

και ας μην το ξέρει ο ίδιος,

Είσαι ένας ωκεανός με κατάμαυρα νερά που
Απειλεί ν'αρπάξει την ύπαρξη σε μία κίνηση

αφοπλισμού

του χρόνου,

Βελλεροφόντη,

Του είπε τότε η Σθενέβοια με πάθος φωτεινό
Στα μάτια τα χείλη του αναζητώντας, ακόμα

Είσαι ο λιθοξόος της καθαρής έννοιας, τίποτε
Δεν σε αναχαιτίζει ωσπού ένα λευκό πτηνό να

Ανασύρεις από τις καταπακτές του στοχασμού
Όμως δες, Βελλεροφόντη, δες, σε μία στιγμή

μετέωρη

έως τώρα οι ζωντανοί

εζήσαν

Οι τόσοι αιώνες, τα χάσματα πανηγυρικά της
Προσμονής του μέλλοντος και οι φωτιές που

Ανάψαν στις μητροπόλεις τον νέον άνθρωπο
Κηρύττοντας, είναι ένα διπλωμένο στα δύο

κουρέλι

αθανασίας

Που το παρασέρνει η θύελλα των γεγονότων
Και το κάνει να φαντάζει σαν οιωνός χαράς

Στους πάντοτε καρφωμένους στις θέσεις τους
Ανθρώπους, ποιος ο σκοπός και το σκοπούμενο

τι

μέσα στη τόση

ανατροπή της ραθυμίας

Ουδείς εμπόρεσε να το συνάγει, όμως εσύ που
Ξαφνικά επέστρεψες μες απ' το ρήγμα που

Αφήνει ο νους με τη καρδιά ενώπιον των όλων
Στον ουρανό τετειχισμένων ονειρικών εόντων

της

ευτυχίας

Εσύ μοιάζεις να έχεις στο λόγο σου την ζωή
Λυτρωμένη από τα περιττά των επιμηθέων

γιατί

Όσο πιο πλήρεις των αιτήσεων είν'οι προσευχές
Του πλήθους, Βελλεροφόντη, άλλο τόσο άδειος

Φαντάζει ο αιμάτινος θόλος της σάρκας και πιο
Άδεια φαίνεται ακόμα προς τα ανήσυχα μάτια

Του σκιαγμένου περαστικού η οικοδομή του
Δειλού παρόντος στην άκρη του δρόμου της

δημιουργίας,

Είναι η ζωή φυλακισμένη στα όνειρα ακόμη
Και είναι ένας ο θησαυρός της ο χαμένος στα

Προαύλια της παιδικότητας, σαν φάντασμα
Και είδωλο απόγνωσης πλανάται μέσα στον

χρόνο

ο τρομαγμένος άνθρωπος

των δισταγμών

Και σαν είδωλο κενό από ζωής ουσία εκείνος
Θ' αφεθεί ξανά στους μοχλούς του μυστηρίου

Που θα τον επισύρουνε και πάλι στα σκόρπια
Γέλια και τις ιλαρές βοές ενός πλήθους μικρού

με ελπίδες

χαρωπά συσωρρευμένες

Έξω στην αυλή του εαυτού του·

Είμαι το νήμα που συνδέει την αιωνιότητα
Με την εύθραυστη υποδοχή της στο χρόνο,

Της απάντησε τότε ο Βελλεροφόντης καθώς
Ετοιμαζόταν να αναχωρήσει από το παλάτι,

Θα ξαναγυρίσω Σθενέβοια, της είπε, όμως
Κανείς δεν θα γνωρίζει τότε ποια η χίμαιρα

Που αναγκάζει τον έναν άνθρωπο των πέπλων
Της χρυσοθόου πλανήσεως που επικάθονται

Ωσάν την άχνη του ονείρου πάνω στα σβησμένα
Μάτια των υπνοβατών, μέσα στα δώματα της

Αγελαίας θυμηδίας των εποχών να κινείται σαν
Καταραμένος από πόλη σε πόλη τις πολιτείες

Των θνητών μηδέ αξιώνοντας την δε μεγίστη
Επικράτεια του παραδείσου αποφεύγοντας,

Κατέληξε, ενώ η Σθενέβοια ήδη τον επικάλυπτε
Με τα δικά της λόγια που 'φευγαν ασυγκράτητα

από

το ισχυρό

στήθος της,

Όσο διαρκεί η άπληστη ορμή σου για την οσμή
Της γυναίκας και όσο λάμπεις μέσα στην ακόμα

Πιο άγρια ορμή του λόγου σου, θα 'σαι ορισμένος
Την ανέστια πορεία σου να συνεχίζεις, ότι μηδέ

Οι πύλες της Κορίνθου, ούτε τα πράα παλάτια της
Τίρυνθας, μήποτε τα φονικά πεδία της Λυκίας θα

Μπορούσαν μόνα τους το τέλος της νύχτας σου
Να επιφέρουν, είσαι γι'αυτό η πυγολαμπίδα μες

Στην αγρύπνια κάποιου σκοτεινού θεού που τα
Ανθρώπινα φρονεί των ανθρώπων μεμερισμένος

Εκ σαρκός εξέπεσες εκ σαρκός υπερίπτασαι και
Από σάρκας εξουσία μένεις δέσμιος των φθαρτών

φώτων

της

οικουμένης,

Ζητώ να ορίζω εγώ τον εαυτό μου και μηδείς ο
Θεός που θ'απεργάζεται την τύχη μου, της είπε

τότε,

Όμως δεν ημπορείς το θαύμα να τελέσεις χωρίς
Την εισβολή της χάρης από τ' αόρατα βασίλεια

Θυμήσου

Βελλεροφόντη,

Εγώ η Σθενέβοια αποζήτησα τον θάνατό σου
Και εγώ θα σε οδηγήσω τούτη τη φορά στην

ζωή

Ότι τα σημεία των καιρών σου δείχνω, όμως
Οι ίδιοι οι καιροί έχουν επέλθει προ πολλού

Από τον υψίθοο κρατήρα του πεπρωμένου
Και η δική σου μοίρα θα 'ναι μια αναλαμπή

Έλξεως

ξανά

προς τα πίσω

Στον χαμένο σου παράδεισο απ'όπου σε μια
Δόξα φρυγική και έπος ισχύος μεγαλόθυμης

Κατέπεσες σαν στήλη διερρηγμένου φωτός
Σε κλέη ανοίκεια του χαμηλοφώνου κόσμου

Ότι δεν έχεις εκ του γνωστού μηδέν να λάβεις
Πλέον, και εκ του αγνώστου πάντα εξήντλησες

τα ωμά

περιθώρια

του πυρετού της αναμονής

Ότι η σάρκα σου φλέγεται στον έρωτα προς
Σάρκα, όμως χωρίς της γης το ένδυμα και της

ξενίου

μήτρας

Βασιλεύς και πάλι θα στεφθείς στην δική σου
Επικράτεια εκεί όπου το φως του ηλίου φαίνει

Χωρίς ο ήλιος να υπάρχει και ο ουρανός την
Άφθαρτη πολιτεία σκέπει χωρίς ο ίδιος πλέον

Απ'το έδαφος να ξεχωρίζεται σε μάτια και σε
Νου αθανασίας, στο ρυάκι ενός δευτερολέπτου

θα αναχωρήσεις

καθυπαστράπτοντας του πραγματικού

εωσφέρων και συνολικός σαν κόσμος

Ότι μήτε οι βλάσφημες ορδές των Σολύμων
Μηδέ και οι υπαίθριες απέραντες πυρές των

θυμοτεύκτων Αμαζόνων

μα ούτε

και

Η λυσιάνασσα πνοή της μεγάλης Χίμαιρας
Που τους κόσμους ορίζει στην χόβολή της

Φώτα πορείας πια για σένα δεν θα είναι ει μη
Ο λόγος μιας γυναίκας που σκληρά αδίκησες

Προς χάριν αίματος δικού της και αγαπημένου
Ότι την διπλή ανομία ουδείς να λύσει δύναται

Ει μη η αιώνια ρίγηση του μυστικού παλατιού
Μες στη καρδιά του ανθρώπου η που πάντοτε

Νέα γεννάται σε κάθε λήμμα φωτός από τα
Φρέατα του χρόνου και της διαυγούς λήθης,

Κατέληξε η ηλιόσαρκη Σθενέβοια σφίγγοντας
Απαλά τον κορμό του Βελλεροφόντη προς το

δικό της

ευγενικό κορμό,

Η δε πύλη του παλατιού ήταν μισανοιγμένη
Όσο ακριβώς θα επέτρεπε σε φως και σκιά

Να εισέρχονται ισομερώς

Ο δε Βελλεροφόντης παρατηρούσε ακόμα
Την μη απτή υφή της διανοίξεως, όπου δεν

καθίστατο δυνατόν

να επιμεριστεί

Το σκότος από τη λάμψη

Και η πύλη δεν ήταν σαφές αν επρόκειτο να
Ανοίξει περισσότερο ή αντίθετα θα επήρχετο

πίσω

πάλι

στον αποκλεισμό

Η ΣΥΝΩΝΥΜΙΑ

Ώστε δεν είστε ο συνονόματός σας,
Ακουγόταν αδύναμη η μια φωνή

Από το δεξί βάθος του διαδρόμου
Της συσκοτισμένης πολυκατοικίας,

Όχι

δεν είμαι ο

συνονόματός μου,

Ακουγόταν ακόμα πιο αδύναμη η
Άλλη φωνή από το αριστερό βάθος

του διαδρόμου,

Και μηδέποτε υπήρξατε εκείνος;
Επερώτησε η πρώτη φωνή με πολύ

Πιο αδιάφορο τόνο αυτή τη φορά,
Όχι, απάντησε η δεύτερη φωνή,

δεν θυμάμαι

να υπήρξα ποτέ

εκείνος,

Και φάνταζε σα να έσβηνε μακριά
Σε έναν αχνό αντίλαλο των τοίχων,

Και εσείς ποιος είστε τότε;

Εγώ είμαι μόνον ο συνονόματός του,
Του απάντησε, εξ όσων ανακαλώ δεν

φέρομαι να έχω

άλλη

ιδιότητα,

Και συνεπώς δεν είστε τίποτα απ'
Όσα είναι εκείνος, ετυμηγόρησε

Ξανά η πρώτη φωνή,

Δυστυχώς, ήλθε η διστακτική
Απάντηση, πρόκειται απλά για

συνωνυμία

και όχι

για ανεμπόδιστη επωνυμία

Δεν είμαι εγώ που έχω όνομα αλλά
Το όνομα που με έχει, μουρμούρισε,

Όπως ακριβώς η ζωή μαρτυρείται πως
Έχει τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος

τη ζωή

κύριέ μου,

δεν με καταλαβαίνετε, ελπίζω,

Όπως και να'χει είμαι ένα είδος σωσία
Χωρίς όμως ομοιότητες με το όμοιό του,

κι ακόμα πρέπει

να σας πω,

Πως

Κάθε άλλη ομοιότητα θα ήταν όχι τόσο
Επιθυμητή και καθόλου ανεπιθύμητη

και

όχι σε κάθε

περίπτωση

Λέω να μην υπάρξω σήμερα ιδιαίτερα,
Κατέληξε κάνοντας talk talk στον τοίχο,

Λέω ακόμα να τηγανίσω δυο αυγά μάτια
Για μεσημεριανό, συμπλήρωσε με έναν

τόνο

θριαμβευτικό

στη φωνή του,

Εσείς πάντως δεν θα ανακαλύψετε ποιο
Από τα δυο είναι συνονόματο του άλλου,

κατέληξε

ακόμα

πιο θριαμβευτικά,

Τότε δεν έχω να πω τίποτε άλλο μαζί σας
Κύριε, δήλωσε η άλλη φωνή νοσταλγικά,

Που παρ'όλ αυτά συνέχισε να του
Απευθύνει τον λόγο αν και κάπως

ψυχρά,

Πέρασαν περίπου σαράντα χρόνια,
Οι δυο φωνές συνέχιζαν να μιλούν

ψιθυριστά

στον συσκοτισμένο διάδρομο

της πολυκατοικίας

Πού και πού εμφανιζόταν μία
Καθαρίστρια που άναβε ένα

φακό

και μάζευε πάντα

το ίδιο σκουπίδι

Επρόκειτο για μια πλαστική
Σακκούλα με ολίγα υπάρχοντα

φθαρμένα

και σχισμένα

εντός της

Κανείς από τους δύο συνομιλητές
Δεν την διεκδίκησε ποτέ, αν και

διεπιστώθη

αργότερα

Πως ο ένας άφηνε υπόνοιες πως την
Άφηνε εκεί ο άλλος· ευρίσκετο ωστόσο

σε μια σχεδόν μέση

απόσταση

και από τους δυο

Τόσο όσο ακριβώς θα επέτρεπε σε
Κάποιον να μην την θεωρήσει ποτέ

δική του

ή το αντίθετο,

πλήρως δική του,

Η δε ολιγόπνοη ισχύς και των δύο
Φωνών την προσπερνούσε σχεδόν

διακριτικά

Αν και κάπως ένοχα·

SILVIA MARCOVICI

Το αριστουργηματικό Κονσέρτο για βιολί Νο.3 του Camille Saint-Saens (1st Movement) με σολίστ την κορυφαία Silvia Marcovici. Την Ορχήστρα της ιταλόφωνης Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης της Ελβετίας διευθύνει ο Piero Bellugi.




Και στο δεύτερο βίντεο που ακολουθεί το υπόλοιπο μέρος από το πρώτο Movement του Κονσέρτου για Βιολί του Béla Bartók, με το πρώτο μέρος να έχει παρουσιαστεί εδώ. Την Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βουδαπέστης διευθύνει ο Erich Bergel με σολίστ πάλι την Silvia Marcovici.